Sól

Sól pochodziła głównie z Morza Martwego, które Stary Testament nazywa Morzem Słonym (Księga Liczb 34,3). Wodę zostawiano do odparowania w płytkich zbiornikach i bagnach wzdłuż brzegu (Księga Ezechiela 47,11), a przy jego południowym krańcu wznosi się góra Sedom, grzbiet z soli kamiennej, której solne słupy nazywa się żartobliwie „żoną Lota”. Sól nadawała smak prostemu codziennemu jedzeniu – Hiob pyta, czy można zjeść „niesmaczną rzecz bez soli” (Księga Hioba 6,6) – i chroniła ryby i mięso przed zepsuciem. Noworodki nacierano solą (Księga Ezechiela 16,4).

Ofiary pokarmowe z ziarna solono (Księga Kapłańska 2,13). Wspólne jedzenie soli przy posiłku wiązało ludzi ze sobą, a trwałe porozumienie nazywano „wieczystym przymierzem soli” (Księga Liczb 18,19). Abimelek rozsiał sól na zdobytym mieście (Księga Sędziów 9,45). Jezus mówi o soli, która „zwietrzeje” (Ewangelia Mateusza 5,13). Według jednego wyjaśnienia sól z okolic Morza Martwego była zmieszana z innymi minerałami, a gdy wilgoć wypłukała z niej sól, zostawał tylko pozbawiony smaku proszek.