Tunika i płaszcz

Większość ludzi nosiła dwa główne okrycia. Bezpośrednio na ciele była tunika – koszula z wełny lub lnu, sięgająca do kolan albo, częściej, do kostek, zwykle przewiązana w pasie; o mężczyźnie w samej tunice mówiono, że jest „nagi”. Na nią zakładano płaszcz – duży kwadratowy płat tkaniny przerzucany przez jedno lub oba ramiona. W dawnych czasach mężczyźni nosili też przepaskę na biodra. Przed biegiem lub długą drogą mężczyźni zatykali długie szaty za pas, jak Eliasz, gdy biegł przed Achabem (1 Księga Królewska 18,46).

Nocą płaszcz służył za koc, dlatego płaszcz wzięty w zastaw trzeba było oddać „przed zachodem słońca” (Księga Wyjścia 22,26). Na jego czterech rogach naszywano frędzle (Księga Powtórzonego Prawa 22,12). Anna co roku robiła małemu Samuelowi „mały płaszcz” (1 Księga Samuela 2,19). „Szata wielobarwna” Józefa była według jednego poglądu długą szatą z rękawami, według innego – bogato zdobioną tuniką. Żołnierze rzucali losy o bezszwową tunikę Jezusa, „od góry całą tkaną” (Ewangelia Jana 19,23–24), a Paweł prosił o płaszcz, który zostawił w Troadzie (2 List do Tymoteusza 4,13).