Zwyczaje żałobne w Biblii

• Rozdzieranie szat na złą wiadomośćRdz 37:29, Rdz 37:34, Rdz 44:13, 2 Sm 1:11, 2 Sm 13:31, Hi 1:20, 2 Krl 2:12
  Wersety

  Rdz 37:29Gdy Ruben wrócił do tej studni, Józefa już w studni nie było. I rozdarł swoje szaty.

  Rdz 37:34Wtedy Jakub rozdarł swoje szaty, włożył wór na biodra i opłakiwał swego syna przez wiele dni.

  Rdz 44:13Wtedy rozdarli swoje szaty, każdy załadował swego osła i wrócili do miasta.

  2 Sm 1:11Wtedy Dawid chwycił swoje szaty i rozdarł je, tak uczynili również wszyscy ludzie, którzy z nim byli.

  2 Sm 13:31Wtedy król wstał i rozdarł swoje szaty, i położył się na ziemi. Wszyscy jego słudzy stali dokoła niego w rozdartych szatach.

  Hi 1:20Wtedy Hiob wstał, rozdarł swój płaszcz, ogolił swoją głowę, potem upadł na ziemię i oddał pokłon;

  2 Krl 2:12Elizeusz zaś zobaczył to i zawołał: Mój ojcze, mój ojcze! Rydwanie Izraela i jego jeźdźcze. I nie zobaczył go już więcej. Chwycił swoje szaty i rozdarł je na dwie części.
• Wór na biodrachRdz 37:34, 1 Krl 21:27, Est 4:1
  Wersety

  Rdz 37:34Wtedy Jakub rozdarł swoje szaty, włożył wór na biodra i opłakiwał swego syna przez wiele dni.

  1 Krl 21:27Kiedy Achab usłyszał te słowa, rozdarł swoje szaty, włożył wór na swoje ciało, pościł, spał w worze i chodził pokornie.

  Est 4:1Kiedy Mardocheusz dowiedział się o wszystkim, co się stało, rozdarł swoje szaty i przyodział się w wór, następnie posypał się popiołem, wyszedł na środek miasta i lamentował głośno i gorzko.
• Proch lub popiół na głowieJoz 7:6, 2 Sm 13:19, 2 Sm 15:32, Hi 2:12
  Wersety

  Joz 7:6Wtedy Jozue rozdarł swoje szaty, upadł twarzą na ziemię przed arką PANA i leżał tak aż do wieczora, on i starsi Izraela, i sypali proch na swoje głowy.

  2 Sm 13:19I Tamar posypała swą głowę popiołem, rozdarła kolorową suknię, którą nosiła, położyła rękę na głowie i odeszła, głośno płacząc.

  2 Sm 15:32Kiedy Dawid dotarł na szczyt góry, gdzie oddał pokłon Bogu, oto wyszedł mu na spotkanie Chuszaj Arkita w rozdartej szacie i z prochem na głowie.

  Hi 2:12A gdy z daleka podnieśli swoje oczy, nie poznali go. Podnieśli swój głos i płakali, a potem każdy z nich rozdarł swój płaszcz i rzucał proch w górę na swoją głowę;
• Leżenie w worze i popieleEst 4:3, Jon 3:6
  Wersety

  Est 4:3W każdej prowincji, gdzie tylko dotarł rozkaz króla i jego dekret, nastała wielka żałoba wśród Żydów, nastał też post, płacz i lament, a wielu leżało w worze i w popiele.

  Jon 3:6Doszła bowiem ta sprawa do króla Niniwy i powstał z tronu, i zdjął z siebie płaszcz, po czym oblekł się w wór i siedział w popiele.
• Leżenie na ziemi2 Sm 12:16, 2 Sm 13:31
  Wersety

  2 Sm 12:16Wtedy Dawid wstawił się u Boga za dzieckiem. I Dawid pościł, a gdy wrócił do siebie, leżał całą noc na ziemi.

  2 Sm 13:31Wtedy król wstał i rozdarł swoje szaty, i położył się na ziemi. Wszyscy jego słudzy stali dokoła niego w rozdartych szatach.
• Zakryta głowa i bose stopy2 Sm 15:30
  Wersety

  2 Sm 15:30Dawid zaś wstępował na Górę Oliwną, wstępował i płakał, a głowę miał zakrytą i szedł boso. Cały lud, który był z nim, każdy z nakrytą głową, wstępował i płakał.
• Zakrywanie twarzy2 Sm 19:4, Est 6:12
  Wersety

  2 Sm 19:4A król zasłonił swoją twarz i wołał donośnym głosem: Mój synu, Absalomie, Absalomie, mój synu, mój synu!

  Est 6:12Potem wrócił Mardocheusz do bramy królewskiej, Haman zaś pospieszył się do swego domu smutny, z nakrytą głową.
• Wyrywanie włosów z głowy i brodyEzd 9:3
  Wersety

  Ezd 9:3Gdy to usłyszałem, rozdarłem swoją szatę i swój płaszcz i rwałem włosy ze swojej głowy i brody i siedziałem osłupiony.
• Golenie głowyHi 1:20, Ez 27:31
  Wersety

  Hi 1:20Wtedy Hiob wstał, rozdarł swój płaszcz, ogolił swoją głowę, potem upadł na ziemię i oddał pokłon;

  Ez 27:31Z powodu ciebie ogolą sobie głowy, przepaszą się worami i będą płakać nad tobą w goryczy swej duszy i gorzkim zawodzeniu.
• Zdejmowanie ozdóbWj 33:4–6
  Wersety

  Wj 33:4–6Gdy lud usłyszał te złe wieści, zasmucił się i nikt nie włożył na siebie swoich ozdób. PAN bowiem powiedział do Mojżesza: Powiedz synom Izraela: Jesteście ludem twardego karku. Przyjdę niespodziewanie pośród ciebie i wytracę cię. Teraz więc zdejmij z siebie swoje ozdoby, abym wiedział, co mam ci uczynić. I synowie Izraela zdjęli swoje ozdoby przy górze Horeb.
• Bez namaszczania oliwą, w szatach żałobnych2 Sm 14:2, Dn 10:3
  Wersety

  2 Sm 14:2Posłał więc Joab do Tekoa i sprowadził stamtąd pewną mądrą kobietę, do której powiedział: Proszę, udawaj, że jesteś w żałobie, ubieraj się w szaty żałobne i nie namaszczaj się olejkiem, ale bądź jak kobieta, która od dłuższego czasu opłakuje zmarłego.

  Dn 10:3Nie jadłem smacznego chleba, mięsa i wina nie brałem do ust, i nie namaszczałem się olejkiem, aż się wypełniły trzy tygodnie.
• Płaczki chodzą po ulicachKaz 12:5
  Wersety

  Kaz 12:5Gdy też będą się bać wysokich miejsc i lękać na drodze, gdy zakwitnie drzewo migdałowe i szarańcza będzie ciężka i pragnienie ustanie, bo człowiek idzie do swego wiecznego domu, a płaczący będą chodzić po ulicach;
• Wzywano biegłe płaczki, by zawodziłyJr 9:17–18
  Wersety

  Jr 9:17–18Tak mówi PAN zastępów: Zastanówcie się i wezwijcie płaczki, i niech przyjdą; poślijcie po te, które są wyćwiczone w tym, i niech przyjdą. Niech się pospieszą, niech podniosą nad nami lament, aby łzami spływały nam oczy i powieki ociekały wodą.
• Flecista i hałaśliwy tłum w domu zmarłej dziewczynkiMt 9:23
  Wersety

  Mt 9:23A gdy Jezus przyszedł do domu przełożonego i zobaczył flecistów i ludzi czyniących zgiełk;
• Przyjaciele przychodzą pocieszać rodzinęJ 11:19, J 11:31
  Wersety

  J 11:19A wielu Żydów przyszło do Marty i Marii, aby je pocieszyć po stracie brata.

  J 11:31Wtedy Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, poszli za nią, mówiąc: Idzie do grobu, aby tam płakać.

W Prawie

• Nie nacinać ciała ani nie golić czoła po zmarłymKpł 19:28, Pwt 14:1
  Wersety

  Kpł 19:28Nie będziecie robić żadnych nacięć na swoim ciele za umarłych ani czynić żadnego piętna na sobie. Ja jestem PAN.

  Pwt 14:1Jesteście dziećmi PANA, swojego Boga. Nie będziecie się kaleczyć ani robić łysiny między swymi oczyma po umarłym;
• Dotknięcie zwłok czyniło nieczystym na siedem dniLb 19:11, Lb 19:16
  Wersety

  Lb 19:11Kto dotknie jakiegokolwiek ludzkiego trupa, będzie nieczysty przez siedem dni.

  Lb 19:16Kto dotknie na polu zabitego mieczem lub umarłego, lub kości ludzkich, lub grobu będzie nieczysty przez siedem dni.
• Kapłani mogą się kalać tylko dla najbliższej rodzinyKpł 21:1–3
  Wersety

  Kpł 21:1–3PAN powiedział też do Mojżesza: Mów do kapłanów, synów Aarona i powiedz im: Niech nikt z was nie zanieczyści się z powodu umarłych spośród swego ludu; Z wyjątkiem najbliższych krewnych, czyli swej matki, swego ojca, swego syna, swej córki i swego brata; A także swej siostry dziewicy, bliskiej mu, która nie miała męża; z jej powodu może się zanieczyścić.
• Najwyższy kapłan nie może rozdzierać szat ani zbliżać się do zwłokKpł 21:10–11
  Wersety

  Kpł 21:10–11Najwyższy kapłan wśród swoich braci, na którego głowę została wylana oliwa namaszczenia i który został poświęcony, aby wkładać na siebie święte szaty, nie będzie odsłaniał swej głowy i nie rozedrze swoich szat; I nie zbliży się do żadnego zmarłego, nawet nie zanieczyści się z powodu swego ojca lub z powodu swej matki.
• Aaron i jego synowie nie mogą opłakiwać Nadaba i AbihuKpł 10:6
  Wersety

  Kpł 10:6Potem Mojżesz powiedział do Aarona i jego synów, Eleazara i Itamara: Nie obnażajcie swoich głów ani nie rozdzierajcie swoich szat, abyście nie pomarli i aby Bóg nie rozgniewał się na całe zgromadzenie. Lecz wasi bracia, cały dom Izraela, niech opłakują ten pożar, który PAN rozpalił.
• Z dziesięciny nie wolno było nic jeść w czasie żałobyPwt 26:14
  Wersety

  Pwt 26:14Nie jadłem z tego w czasie żałoby, niczego z tego nie odjąłem do użytku pospolitego, ani też nic z tego nie dałem dla zmarłych. Usłuchałem głosu PANA, mojego Boga, uczyniłem wszystko, co mi nakazałeś.

Przykłady

• Abraham opłakuje Sarę i płacze nad niąRdz 23:2
  Wersety

  Rdz 23:2Sara umarła w mieście Kiriat-Arba, czyli w Hebronie, w ziemi Kanaan. I Abraham przyszedł, aby odbyć żałobę po Sarze i opłakiwać ją.
• Jakub nie daje się pocieszyć po JózefieRdz 37:34–35
  Wersety

  Rdz 37:34–35Wtedy Jakub rozdarł swoje szaty, włożył wór na biodra i opłakiwał swego syna przez wiele dni. I zeszli się wszyscy jego synowie i wszystkie jego córki, aby go pocieszyć, lecz nie dał się pocieszyć, ale mówił: Naprawdę zstąpię za moim synem do grobu. I opłakiwał go jego ojciec.
• Egipt opłakuje Jakuba siedemdziesiąt dni; Józef siedem dni w AtadRdz 50:3, Rdz 50:10–11
  Wersety

  Rdz 50:3I minęło czterdzieści dni, bo tyle trwa balsamowanie. Egipcjanie opłakiwali go przez siedemdziesiąt dni.

  Rdz 50:10–11I przyjechali aż do klepiska Atad, które jest za Jordanem, i tam opłakiwali go wielkim i bardzo głębokim lamentem. Józef przez siedem dni obchodził żałobę po swym ojcu. A gdy obywatele ziemi Kanaan zobaczyli tę żałobę na klepisku Atad, mówili: To ciężka żałoba Egipcjan. Dlatego nazwano to miejsce Ebel-Misraim; leży ono za Jordanem.
• Izrael opłakuje Aarona trzydzieści dni i trzydzieści MojżeszaLb 20:28–29, Pwt 34:8
  Wersety

  Lb 20:28–29Mojżesz zdjął z Aarona jego szaty i ubrał w nie jego syna Eleazara. Aaron umarł tam na wierzchu góry, a Mojżesz i Eleazar zeszli z góry. Gdy całe zgromadzenie zobaczyło, że Aaron nie żyje, opłakiwał Aarona cały dom Izraela przez trzydzieści dni.

  Pwt 34:8I synowie Izraela opłakiwali Mojżesza na równinach Moabu przez trzydzieści dni. Potem skończyły się dni płaczu i żałoby po Mojżeszu.
• Wielki krzyk w Egipcie: nie ma domu bez zmarłegoWj 12:30
  Wersety

  Wj 12:30Wstał tej nocy faraon, a z nim wszyscy jego słudzy oraz wszyscy Egipcjanie; i podniósł się w Egipcie wielki krzyk, bo nie było domu, w którym nie byłoby umarłego.
• Dawid i jego ludzie płaczą, aż brak im sił1 Sm 30:4
  Wersety

  1 Sm 30:4Wtedy Dawid i lud, który z nim był, podnieśli swój głos i płakali, aż im zabrakło sił do płaczu.
• Lament Dawida nad Saulem i Jonatanem: „Jakże polegli mocarze!”2 Sm 1:17–19
  Wersety

  2 Sm 1:17–19Wtedy Dawid podniósł lament nad Saulem i jego synem Jonatanem; Polecił także, aby synów Judy uczono strzelać z łuku. Oto co napisane jest w księdze Jaszara: Piękno Izraela poległo na twoich wzgórzach. Jakże padli mocarze!
• Lament Dawida nad Abnerem2 Sm 3:33–34
  Wersety

  2 Sm 3:33–34Król lamentował z powodu Abnera i powiedział: Czyż tak miał umrzeć Abner, jak umiera nikczemnik? Twoje ręce nie były związane, a twoje nogi nie były skute w kajdany. Padłeś jak ten, który pada przed bezbożnymi. Wtedy cały lud jeszcze mocniej płakał nad nim.
• „Synu mój, Absalomie! Synu mój, synu mój!”2 Sm 18:33, 2 Sm 19:4
  Wersety

  2 Sm 18:33Wtedy król zasmucił się, wstąpił do komnaty nad bramą i zapłakał. A idąc, tak mówił: Mój synu, Absalomie! Mój synu, mój synu, Absalomie! Obym ja umarł zamiast ciebie! Absalomie, mój synu, mój synu!

  2 Sm 19:4A król zasłonił swoją twarz i wołał donośnym głosem: Mój synu, Absalomie, Absalomie, mój synu, mój synu!
• Batszeba opłakuje Uriasza2 Sm 11:26–27
  Wersety

  2 Sm 11:26–27A gdy żona Uriasza usłyszała, że jej mąż Uriasz umarł, zaczęła opłakiwać swego męża. Kiedy żałoba przeminęła, Dawid posłał po nią i sprowadził ją do swego domu. Została jego żoną i urodziła mu syna. Lecz to, co zrobił Dawid, nie podobało się PANU.
• Śpiewacy i śpiewaczki śpiewają pieśni żałobne nad Jozjaszem2 Krn 35:24–25
  Wersety

  2 Krn 35:24–25Jego słudzy więc wyciągnęli go z rydwanu i wsadzili na inny rydwan, który należał do niego: zawieźli go do Jerozolimy i tam umarł. Potem pogrzebali go w grobach jego ojców, a cały lud Judy i Jerozolimy opłakiwał Jozjasza. Jeremiasz też lamentował nad Jozjaszem, a wszyscy śpiewacy i śpiewaczki wspominają Jozjasza w swoich lamentacjach aż do dziś, i uczynili z tego zwyczaj w Izraelu. Oto są zapisane w lamentacjach.
• Mordechaj zawodzi w worze; w worze nie wolno było wejść do bramy królaEst 4:1–2
  Wersety

  Est 4:1–2Kiedy Mardocheusz dowiedział się o wszystkim, co się stało, rozdarł swoje szaty i przyodział się w wór, następnie posypał się popiołem, wyszedł na środek miasta i lamentował głośno i gorzko. I doszedł aż do bramy królewskiej, gdyż nie wolno było wejść w bramę królewską przyodzianemu w wór.