Narodziny i bezpłodność w Biblii

Fragmenty (liczba: 39) — Uwspółcześniona Biblia Gdańska, wiersz po wierszu, z „Tematycznej Biblii” Nave’a.

Narodziny

Kobieta w połogu zapomina o bólu z radości z narodzinJ 16:21
Wersety
J 16:21Kobieta, gdy rodzi, smuci się, bo nadeszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecko, już nie pamięta cierpienia z powodu radości, że człowiek przyszedł na świat.
Hebrajskie położne Szifra i Pua oraz krzesła porodoweWj 1:15–16
Wersety
Wj 1:15–16I król Egiptu rozkazał hebrajskim położnym, z których jedna miała na imię Szifra, a druga Pua; Powiedział: Gdy będziecie przy porodach hebrajskich kobiet i zobaczycie, że urodził się syn, zabijcie go, a jeśli córka, niech zostanie przy życiu.
Hebrajki „rodzą, zanim przyjdzie do nich położna”Wj 1:19
Wersety
Wj 1:19Położne odpowiedziały faraonowi: Hebrajskie kobiety nie są takie jak egipskie kobiety. Są bowiem żywotne, rodzą wcześniej, zanim przyjdzie do nich położna.
Rachela ciężko rodzi; położna mówi: „Jeszcze jeden syn”Rdz 35:16–17
Wersety
Rdz 35:16–17Potem wyruszyli z Betel i gdy mieli kawałek drogi do Efraty, Rachela zaczęła rodzić, a poród miała ciężki. Gdy rodziła w wielkich bólach, położna powiedziała do niej: Nie bój się, bo i tego syna będziesz miała.
Rachela umiera w drodze do BetlejemRdz 35:18–19
Wersety
Rdz 35:18–19Kiedy uchodziła z niej dusza, bo tam umarła, nadała mu imię Benoni; ale jego ojciec nazwał go Beniamin. Tak to umarła Rachela i została pogrzebana na drodze do Efraty, czyli Betlejem.
Żona Pinchasa rodzi na wieść o nieszczęściu i umiera1 Sm 4:19–20
Wersety
1 Sm 4:19–20Jego synowa, żona Pinchasa, była brzemienna i bliska porodu, a gdy usłyszała wieści o zabraniu arki Bożej i o śmierci jej teścia i męża, skuliła się i urodziła. Dosięgły ją bowiem bóle porodowe. Gdy umierała, kobiety, które były przy niej, powiedziały: Nie bój się, bo urodziłaś syna. Lecz ona nic nie odpowiedziała ani nie zwróciła na to uwagi.
Po synu matka jest nieczysta siedem dni, potem czeka na oczyszczenieKpł 12:2–4
Wersety
Kpł 12:2–4Powiedz synom Izraela: Jeśli kobieta pocznie i urodzi chłopca, będzie nieczysta przez siedem dni; jak w dniach jej odłączenia z powodu swej miesięcznej słabości, będzie nieczysta. A ósmego dnia zostanie obrzezany jego napletek. Potem ona pozostanie przez trzydzieści trzy dni we krwi swego oczyszczenia; nie dotknie żadnej świętej rzeczy ani nie wejdzie do świątyni, aż wypełnią się dni jej oczyszczenia.
Po córce dwa tygodnie nieczystości, potem dłuższe oczyszczenieKpł 12:5
Wersety
Kpł 12:5A jeśli urodzi dziewczynkę, będzie nieczysta przez dwa tygodnie, jak podczas jej odłączenia. Potem pozostanie przez sześćdziesiąt sześć dni we krwi swego oczyszczenia.
Potem składa się baranka i ptaka albo dwa ptaki, jeśli jest ubogaKpł 12:6, Kpł 12:8
Wersety
Kpł 12:6A gdy wypełnią się dni jej oczyszczenia po synu lub po córce, przyniesie do kapłana przed wejście do Namiotu Zgromadzenia rocznego baranka na całopalenie i młodego gołębia lub synogarlicę na ofiarę za grzech;
Kpł 12:8A jeśli nie może przynieść baranka, to przyniesie dwie synogarlice lub dwa młode gołębie: jednego na całopalenie, a drugiego na ofiarę za grzech. I kapłan dokona za nią przebłagania i będzie czysta.
Sąsiedzi i krewni Elżbiety cieszą się razem z niąŁk 1:57–58
Wersety
Łk 1:57–58Dla Elżbiety zaś nadszedł czas porodu i urodziła syna. A gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał jej swoje wielkie miłosierdzie, cieszyli się razem z nią.

Mamki

Mamka Rebeki idzie z nią do KanaanuRdz 24:59
Wersety
Rdz 24:59Wtedy wyprawili swoją siostrę Rebekę, jej mamkę, sługę Abrahama i jego ludzi.
Sara: „Któż by powiedział Abrahamowi, że Sara będzie karmić dzieci?”Rdz 21:7
Wersety
Rdz 21:7I dodała: Kto by powiedział Abrahamowi, że Sara będzie karmiła piersią dzieci? Gdyż urodziłam mu syna w jego starości.
Mojżesz: „Noś ich … jak piastunka nosi niemowlę”Lb 11:12
Wersety
Lb 11:12Czy ja począłem cały ten lud? Czy ja go zrodziłem, że mówisz do mnie: Nieś go na swoim łonie jak opiekun nosi niemowlę do ziemi, którą przysiągłeś ich ojcom?
Paweł: łagodny, jak matka karmiąca, która troszczy się o swoje dzieci1 Tes 2:7
Wersety
1 Tes 2:7Byliśmy jednak wśród was łagodni jak karmicielka troszcząca się o swoje dzieci.

Długo bez dzieci

Saraj była niepłodna, nie miała dzieciRdz 11:30
Wersety
Rdz 11:30A Saraj była niepłodna, nie miała dzieci.
Saraj daje Abramowi swoją służącą Hagar, by mieć z niej potomstwoRdz 16:1–2
Wersety
Rdz 16:1–2Saraj, żona Abrama, nie urodziła mu dzieci. Miała zaś służącą Egipcjankę, która miała na imię Hagar. I powiedziała Saraj do Abrama: Oto PAN nie pozwolił mi urodzić. Wejdź, proszę, do mojej służącej, może z niej będę miała dzieci. I Abram usłuchał głosu Saraj.
Sara się śmieje: jest już za stara, by rodzićRdz 18:11–14
Wersety
Rdz 18:11–14Abraham i Sara byli starzy, w podeszłym wieku. I przestało już u Sary bywać według zwyczaju kobiet. Sara roześmiała się więc w sobie, mówiąc: Teraz, gdy się zestarzałam i mój pan jest starcem, mam doznawać rozkoszy? Wtedy PAN powiedział do Abrahama: Dlaczego Sara roześmiała się, mówiąc: Czy naprawdę urodzę, gdy się zestarzałam? Czy jakakolwiek rzecz jest za trudna dla PANA? W przyszłym roku o tej porze wrócę do ciebie, a Sara będzie miała syna.
Sara rodzi Izaaka; Abraham ma sto latRdz 17:17, Rdz 21:2, Rdz 21:5
Wersety
Rdz 17:17Wtedy Abraham upadł na twarz i roześmiał się, i mówił w swoim sercu: Czy stuletniemu człowiekowi urodzi się syn? I czy Sara w wieku dziewięćdziesięciu lat urodzi?
Rdz 21:2Sara poczęła bowiem i urodziła Abrahamowi syna w jego starości w tym czasie, który przepowiedział mu Bóg.
Rdz 21:5A Abraham miał sto lat, gdy mu się urodził jego syn Izaak.
Izaak modli się za niepłodną Rebekę i ona poczynaRdz 25:21
Wersety
Rdz 25:21A Izaak modlił się do PANA za swoją żonę, gdyż była niepłodna. I PAN go wysłuchał, i jego żona Rebeka poczęła.
Rachela: „Daj mi dzieci, bo inaczej umrę!”Rdz 30:1–2
Wersety
Rdz 30:1–2Gdy Rachela widziała, że nie rodzi dzieci Jakubowi, zazdrościła swej siostrze i powiedziała do Jakuba: Daj mi dzieci, bo inaczej umrę. Jakub rozgniewał się na Rachelę i powiedział: Czy ja jestem Bogiem, który odmówił ci owocu twego łona?
Rachela i Lea targują się o mandragoryRdz 30:14–16
Wersety
Rdz 30:14–16A w czasie żniwa pszenicznego Ruben wyszedł i znalazł na polu mandragory, i przyniósł je do swojej matki Lei. Wtedy Rachela powiedziała do Lei: Daj mi, proszę, z mandragor twego syna. A ona jej odpowiedziała: Mało ci, że zabrałaś mi mojego męża, to teraz chcesz też zabrać mandragory mego syna? Wtedy Rachela powiedziała: Niech śpi z tobą tej nocy za mandragory twego syna. A gdy Jakub wracał wieczorem z pola, Lea wyszła mu naprzeciw i powiedziała: Masz do mnie przyjść, bo nabyłam cię za mandragory mego syna. I spał z nią tej nocy.
Rachela rodzi Józefa: „Bóg zdjął ze mnie hańbę”Rdz 30:22–24
Wersety
Rdz 30:22–24Bóg wspomniał też na Rachelę i wysłuchał ją Bóg, i otworzył jej łono. Poczęła więc i urodziła syna, i powiedziała: Bóg zabrał moją hańbę. Nadała mu imię Józef i powiedziała: Niech PAN da mi drugiego syna.
Niepłodna żona Manoacha rodzi SamsonaSdz 13:2–3, Sdz 13:24
Wersety
Sdz 13:2–3A był pewien mężczyzna z Sorea, z pokolenia Dana, imieniem Manoach, a jego żona była niepłodna i nie rodziła. I Anioł PANA ukazał się tej kobiecie, i powiedział do niej: Oto jesteś niepłodna i nie rodziłaś, ale poczniesz i urodzisz syna.
Sdz 13:24Kobieta urodziła więc syna i nadała mu imię Samson. I dziecko rosło, a PAN mu błogosławił.
Elkana daje bezdzietnej Annie podwójną część1 Sm 1:2, 1 Sm 1:5
Wersety
1 Sm 1:2Miał on dwie żony, jednej było na imię Anna, a drugiej – Peninna. Peninna miała dzieci, Anna zaś była bezdzietna.
1 Sm 1:5Ale Annie dał jedną wyborną część, gdyż miłował Annę, choć PAN zamknął jej łono.
Peninna rok w rok dokucza Annie1 Sm 1:6–7
Wersety
1 Sm 1:6–7Jej przeciwniczka zaś bardzo jej dokuczała, aby tylko ją rozgniewać z tego powodu, że PAN zamknął jej łono. I tak Elkana czynił każdego roku, a ilekroć Anna przychodziła do domu PANA, w ten sposób Peninna jej dokuczała. Ta zaś płakała i nie jadła.
Anna płacze i składa ślub; rodzi Samuela1 Sm 1:10–11, 1 Sm 1:19–20
Wersety
1 Sm 1:10–11A ona, z goryczą w duszy, modliła się do PANA i strasznie płakała. I złożyła ślub, mówiąc: PANIE zastępów, jeśli wejrzysz na utrapienie swojej służącej i wspomnisz na mnie, i nie zapomnisz swojej służącej, ale dasz swej służącej męskiego potomka, wtedy oddam go PANU na wszystkie dni jego życia, a brzytwa nie dotknie jego głowy.
1 Sm 1:19–20Nazajutrz wstali wcześnie rano, pokłonili się przed PANEM, wrócili się i przybyli do swego domu w Rama. I Elkana obcował z Anną, swoją żoną, a PAN wspomniał na nią. I gdy się wypełniły dni potem, jak Anna poczęła, urodziła syna i nadała mu imię Samuel, gdyż mówiła: Uprosiłam go u PANA.
Anna ma potem kolejne dzieci1 Sm 2:21
Wersety
1 Sm 2:21I PAN nawiedził Annę, a ona poczęła i urodziła trzech synów i dwie córki. A chłopiec Samuel dorastał przed PANEM.
Szunamitka, której mąż jest stary, za rok ma syna2 Krl 4:14–17
Wersety
2 Krl 4:14–17On zapytał: Co więc można dla niej uczynić? Gehazi odpowiedział: Oto nie ma syna, a jej mąż jest stary. Polecił więc: Zawołaj ją. Zawołał ją i stanęła w drzwiach. I powiedział: O tej porze za rok będziesz piastowała syna. Odpowiedziała: Nie, mój panie, mężu Boży, nie oszukuj swojej służącej. Ale kobieta poczęła i urodziła syna po roku o tej porze, jak jej powiedział Elizeusz.
Mikal nie miała dzieci aż do dnia śmierci2 Sm 6:23
Wersety
2 Sm 6:23Mikal, córka Saula, nie miała więc dzieci aż do dnia swej śmierci.
Elżbieta, niepłodna i stara, poczyna i ukrywa się przez pięć miesięcyŁk 1:7, Łk 1:24–25, Łk 1:36
Wersety
Łk 1:7Nie mieli jednak dziecka, ponieważ Elżbieta była niepłodna, i oboje byli w podeszłym wieku.
Łk 1:24–25Po tych dniach Elżbieta, jego żona, poczęła i ukrywała się przez pięć miesięcy, mówiąc: Tak mi uczynił Pan w dniach, kiedy wejrzał na mnie, aby zdjąć moją hańbę w oczach ludzi.
Łk 1:36A oto Elżbieta, twoja krewna, także poczęła syna w swojej starości i jest w szóstym miesiącu ta, którą nazywano niepłodną.
Niepłodną osadza w domu jako radosną matkęPs 113:9
Wersety
Ps 113:9On sprawia, że niepłodna staje się matką domu, cieszącą się dziećmi. Alleluja.

Źródła

Według tematycznej Biblii Nave’a (Orville J. Nave, 1896; domena publiczna): tematy wybrane, wiersze skrócone i ujęte współczesnym językiem, bez interpretacji; każdy werset sprawdzony.