Skąd się wzięła ta lista

Biblia nie zawiera listy siedmiu grzechów głównych. Ma inne listy: Księga Przysłów mówi: „Jest sześć rzeczy, których nienawidzi PAN, siedem budzi w nim odrazę” (Księga Przysłów 6,16), od wyniosłych oczu po tego, kto sieje niezgodę między braćmi; Paweł wylicza „uczynki ciała” (List do Galacjan 5,19–21); Jezus wymienia to, co pochodzi „z serca ludzkiego” (Ewangelia Marka 7,21–22). Siódemka wyrosła z doświadczenia chrześcijańskich mnichów. Na pustyni egipskiej pod koniec IV wieku Ewagriusz z Pontu opisał osiem złych myśli (logismoi): obżarstwo, nierząd, miłość do pieniędzy, smutek, gniew, acedia, próżna chwała i pycha. Jan Kasjan przeniósł je na Zachód, po łacinie, około 420 roku.

Około 590 roku papież Grzegorz Wielki wyodrębnił pychę jako korzeń wszystkich wad i zaliczył pod nią siedem innych, dodając zazdrość; późniejsi pisarze zachodni przywrócili w miejsce smutku lenistwo (acedia), a pychę postawili w miejsce próżnej chwały. Nauczanie katolickie nazywa tę siódemkę „grzechami głównymi” – głowami, z których wyrastają inne grzechy. Tradycja prawosławna zachowuje osiem namiętności, tak jak przedstawił je Kasjan, a „Drabina raju” Jana Klimaka (VII wiek) opisuje je stopień po stopniu. Kościoły protestanckie nie mają nauki o takiej liście, choć żyje ona w ich literaturze.