Linnen en wol

Vlas groeide goed in Egypte en rond de Zee van Galilea. De stengels werden in water geweekt tot de vezels loskwamen, in de zon gedroogd – Rachab verborg de verspieders onder de vlasstengels op haar dak (Jozua 2:6) – en daarna gespleten en gehekeld om te spinnen. Linnen liep uiteen van grof tot heel fijn; het fijnste werd gedragen door koningen en edelen, en Farao liet Jozef “fijne linnen klederen” aantrekken (Genesis 41:42). Wol, van crèmewit tot bruin en zwart, was de stof van herdersvolken; koning Mesa van Moab bracht Israël de wol op van “honderd duizend rammen” (2 Koningen 3:4).

Wol werd gewassen, gedroogd en geklopt om de vezels los te maken, en daarna gekaard en gesponnen. Vrouwen sponnen en weefden thuis voor hun gezin, en er werkten ook spinners van beroep; de deugdelijke vrouw uit Spreuken “zoekt wol en vlas” en grijpt de spil (Spreuken 31:13, 19). Een spil was een dun stokje, verzwaard met een klos van klei of steen. Er waren drie soorten weefgetouwen: een liggend getouw, met pinnen in de grond vastgezet, dat nomaden konden oprollen – Delila weefde Simsons haarlokken erin (Richteren 16:13–14) –, een staand getouw met twee bomen en een rechtopstaand getouw met gewichten van klei.