Lino at lana

Mahusay tumubo ang lino sa Ehipto at sa paligid ng Dagat ng Galilea. Ibinababad sa tubig ang mga tangkay nito hanggang lumuwag ang mga hibla, pinatutuyo sa araw — itinago ni Rahab ang mga espiya sa ilalim ng mga tangkay ng lino sa kaniyang bubong (Josue 2:6) — at pagkatapos ay hinahati at sinusuyod para iikid. Mula magaspang hanggang napakapino ang lino; ang pinakapino ay isinusuot ng mga hari at maharlika, at binihisan ni Paraon si Jose “ng mga damit na pinong lino” (Genesis 41:42). Ang lana, mula sa kulay-krema hanggang kayumanggi at itim, ang tela ng mga taong nag-aalaga ng kawan; nagbayad si Haring Mesa ng Moab sa Israel ng balahibo ng 100,000 lalaking tupa (2 Mga Hari 3:4).

Hinuhugasan, pinatutuyo at pinapalo ang lana para lumuwag ang mga hibla, at pagkatapos ay sinusuyod at iniikid. Nag-iikid at naghahabi ang mga babae sa bahay para sa kanilang pamilya, at may mga tagaikid din na ito ang hanapbuhay; ang mabuting asawa sa Mga Kawikaan ay “pumipili ng lana at lino” at humahawak ng ikiran (Mga Kawikaan 31:13, 19). Ang ikiran ay isang manipis na patpat na may pabigat na bilog na putik o bato. Tatlong uri ang mga habihan: pahigang habihan na nakapako sa lupa, na maaaring irolyo ng mga taong palipat-lipat — dito hinabi ni Delilah ang mga tirintas ni Samson (Mga Hukom 16:13–14) — patayong habihan na may dalawang barakilan, at nakatayong habihan na may mga pabigat na putik.