Takip sa ulo at belo

Tinatakpan ng mga lalaki ang kanilang ulo laban sa araw ng gora, turbante o panyo sa ulo. Ang turbante ay isang piraso ng makapal na lino na ipinupulupot sa ulo at isinusuksok ang mga dulo; ang turbante ng pinakapunong pari ay may gintong plato na may nakaukit na “HANDOG KAY YAHWEH” (Exodo 28:36). Ang panyo sa ulo, isang parisukat na tela na mga 0.8 metro kuwadrado (isang yarda kuwadrado), ay tinutupi nang patatsulok, nakababa ang mga gilid sa mga balikat at ang dulo sa likod, at tinatalian ng tali. Mula mga ika-2 siglo BC, nagsusuot din ang mga lalaking Judio ng mga pilakterya — maliliit na lalagyang katad na may mga talata ng Kasulatan — kapag nananalangin (Mateo 23:5).

Madalas na nakabelo ang mga babae sa harap ng publiko, bagaman nagbago ang kaugalian sa paglipas ng mga siglo. Tinakpan ni Rebeca ang sarili ng kaniyang belo nang una niyang makita si Isaac (Genesis 24:65), at itinago ni Tamar kung sino siya sa likod ng belo. Nagsusuot din ang mga babae ng panyong tulad ng sa mga lalaki, na iba ang tela at kulay, at kadalasang nakapatong sa matigas na gorang may mga palamuti. Noong panahon ni Pablo, nakabelo ang mga babaeng Judio sa harap ng publiko, at ayon sa isang pananaw, karaniwang ganoon din ang mga babaeng Griyego; sa Corinto, nagkaroon ng pagtatalo tungkol sa mga babaeng nananalangin nang walang takip ang ulo (1 Mga Taga-Corinto 11:5).