Pisarz

W starożytnym Izraelu niewielu ludzi umiało czytać i pisać, więc pisarze pisali za nich: umowy i akty, listy, pokwitowania i spisy. Pisarz mógł siedzieć w bramie miasta i pisać dla tych, którzy nie umieli. Królowie mieli pisarza królewskiego, wysokiego urzędnika, który prowadził zapisy, doradzał i nadzorował pieniądze – Serajasz za Dawida, Szebna za Ezechiasza, Szafan za Jozjasza. Zawodu uczono się jako uczeń u nauczyciela, z początku w rodach pisarzy (1 Księga Kronik 2,55). Pisano trzcinowym piórem i atramentem z sadzy na papirusie lub skórze, a zwoje przycinano nożem (Księga Jeremiasza 36,23).

Baruch spisał słowa Jeremiasza z jego ust, „atramentem w księdze” (Księga Jeremiasza 36,18). Paweł także dyktował listy: Tercjusz spisał List do Rzymian (List do Rzymian 16,22), a Paweł dopisywał pozdrowienia własną ręką. Po wygnaniu słowo zaczęło oznaczać znawcę Prawa Mojżesza – Ezdrasz był „człowiekiem uczonym w prawie Mojżesza” (Księga Ezdrasza 7,6). W czasach Nowego Testamentu uczeni w Piśmie przepisywali, nauczali i objaśniali Prawo; większość była związana z faryzeuszami, a niektórzy zasiadali w Sanhedrynie, najwyższej radzie żydowskiej. Ludzie zwracali się do nich „rabbi”, a oni nosili długie szaty (Ewangelia Marka 12,38).