Cieśla i budowniczy

Domy w Izraelu były zwykle małe, z izbami wokół dziedzińca i płaskimi dachami opartymi na drewnianych belkach, a zwykłe rodziny często budowały je same. Cieśla wykonywał drewnianą konstrukcję, belki dachowe, drzwi i okna. Wielkie dzieła – pałace, świątynia, mury miast – wymagały specjalistów, a cieśle pracowali ramię w ramię z murarzami i kamieniarzami (2 Księga Królewska 12,11–12). Do pałacu Dawida rzemieślników i cedr przysłano z Tyru, a drewno na drugą świątynię znów przywieziono z Libanu morzem do Jafy (Księga Ezdrasza 3,7). Izajasz wymienia narzędzia rzemieślnika w drewnie: sznur mierniczy, rysik, dłuta i cyrkiel (Księga Izajasza 44,13).

W Ewangeliach Jezus jest nazwany „cieślą” (Ewangelia Marka 6,3) i „synem cieśli” (Ewangelia Mateusza 13,55). Greckie słowo tektōn oznacza budowniczego lub rzemieślnika, zwykle w drewnie, ale także w kamieniu. Według jednego poglądu Józef i Jezus pracowali głównie w drewnie; według innego byli budowniczymi w szerszym sensie, a niektórzy badacze przypuszczają, że znajdowali pracę w pobliskim Seforis, które Herod Antypas właśnie odbudowywał. Tradycja zapisana przez Justyna Męczennika w II wieku mówi, że Jezus robił pługi i jarzma.