Eskriba

Kakaunti ang marunong bumasa at sumulat sa sinaunang Israel, kaya ang mga eskriba ang sumusulat para sa kanila: mga kontrata at kasulatan, mga liham, resibo at listahan. Maaaring umupo ang isang eskriba sa pintuang-bayan at sumulat para sa mga hindi marunong. May eskriba ng hari ang mga hari, isang mataas na opisyal na nag-iingat ng mga talaan, nagbibigay ng payo at nangangasiwa sa salapi — si Seraya sa ilalim ni David, si Sebna sa ilalim ni Hezekias, si Safan sa ilalim ni Josias. Natututunan ang hanapbuhay bilang aprentis ng isang guro, noong una sa loob ng mga angkan ng mga eskriba (1 Mga Cronica 2:55). Sumusulat sila gamit ang panulat na tambo at tintang uling sa papiro o katad at pinuputol ang mga balumbon gamit ang kutsilyo (Jeremias 36:23).

Isinulat ni Baruc ang mga salita ni Jeremias ayon sa kaniyang pagdidikta, “sa tinta sa balumbon na ito” (Jeremias 36:18). Nagdidikta rin si Pablo ng mga liham: si Tercio ang sumulat ng liham sa mga taga-Roma (Mga Taga-Roma 16:22), at nagdagdag si Pablo ng pagbati sa sarili niyang sulat-kamay. Pagkatapos ng pagkatapon, nangahulugan ang salita ng isang dalubhasa sa Kautusan ni Moises — si Ezra ay “isang dalubhasang eskriba sa batas ni Moises” (Ezra 7:6). Sa panahon ng Bagong Tipan, kinokopya, itinuturo at ipinapaliwanag ng mga eskriba ang Kautusan; karamihan sa kanila ay kaugnay ng mga Pariseo, at ang ilan ay kasapi ng Sanedrin, ang kataas-taasang sanggunian ng mga Judio. Binabati sila ng mga tao bilang “rabbi”, at nagsusuot sila ng mahahabang balabal (Marcos 12:38).