Wytwórca namiotów

Namioty na ziemiach biblijnych robiono zwykle z tkaniny z koziej sierści, która jest gruba, ciepła i nie przepuszcza deszczu; izraelskie kobiety przędły kozią sierść na zasłony przybytku (Księga Wyjścia 35,26). Wytwórca namiotów krajał i zszywał taką tkaninę, a greckie słowo mogło obejmować szerszy zakres prac w tkaninie i skórze. Tars w Cylicji, rodzinne miasto Pawła, był ośrodkiem tego rzemiosła: kozy z ośnieżonych gór Taurus miały długą sierść, dobrą na tkaninę namiotową, zwaną od nazwy krainy cilicium.

Słowo pojawia się w Biblii tylko raz. W Koryncie, około 50 n.e., Paweł spotkał Akwilę i Pryscyllę, Żydów, którzy opuścili Rzym, gdy cesarz Klaudiusz nakazał wszystkim Żydom wyjechać, „a ponieważ znał to samo rzemiosło, zamieszkał u nich i pracował. Zajmowali się bowiem wyrobem namiotów” (Dzieje Apostolskie 18,3). Żydowscy nauczyciele często uczyli się rzemiosła obok nauki. W podróżach Paweł zarabiał na utrzymanie własnymi rękami, pracując „dniem i nocą”, aby nikogo nie obciążać (1 List do Tesaloniczan 2,9). Później Akwila i Pryscylla gościli w swoim domu w Efezie kościół.