Garncarz

Ceramika była codziennym naczyniem starożytnego świata: duże dzbany na wodę, wino, oliwę i zboże, dzbanki, misy, lampki oliwne i garnki o zaokrąglonym dnie. Pierwsze naczynia lepiono ręcznie, często z wałków gliny, i być może robiły je głównie kobiety w domu. Koło garncarskie zmieniło tę umiejętność w rzemiosło; najstarsze znalezione na ziemiach biblijnych pochodzi z Ur, około 3500–3000 p.n.e. Wczesne koło składało się z dwóch kamieni, górnego obracającego się na dolnym, często kręconego przez ucznia; koło napędzane nogą pojawiło się dopiero po około 300 p.n.e. Lampki odciskano w formach.

Jeremiasz zszedł do domu garncarza i patrzył, jak pracuje na kole: gdy naczynie nie udało mu się w ręku, przerabiał glinę na inne (Księga Jeremiasza 18,3–4). Garnki były tanie i łatwo się tłukły, a ludzie rzadko zabierali je przy przeprowadzce. Skorupy wciąż się przydawały – do nabrania żaru lub wody (Księga Izajasza 30,14) albo do skrobania skóry, jak zrobił Hiob. Później pisano na nich krótkie notatki; archeolodzy nazywają je ostrakami, jak listy znalezione w Lakisz. Gliniane naczynia chroniły też dokumenty (Księga Jeremiasza 32,14).