Schrijver

In het oude Israël konden weinig mensen lezen en schrijven, dus schreven schrijvers voor hen: contracten en akten, brieven, kwitanties en lijsten. Een schrijver kon in de stadspoort zitten en schrijven voor wie het niet kon. Koningen hadden een koninklijke schrijver, een hoge ambtenaar die de verslagen bijhield, raad gaf en toezicht hield op het geld – Seraja onder David, Sebna onder Hizkia, Safan onder Josia. Het vak werd geleerd als leerling bij een leraar, aanvankelijk binnen schrijversgeslachten (1 Kronieken 2:55). Men schreef met een rietpen en roetinkt op papyrus of leer en sneed rollen bij met een mes (Jeremia 36:23).

Baruch schreef de woorden van Jeremia op diens dictaat op, “met inkt in dit boek” (Jeremia 36:18). Ook Paulus dicteerde brieven: Tertius schreef de brief aan de Romeinen op (Romeinen 16:22), en Paulus voegde met eigen hand groeten toe. Na de ballingschap ging het woord een kenner van de wet van Mozes betekenen – Ezra was “een vaardig schriftgeleerde in de wet” (Ezra 7:6). In de tijd van het Nieuwe Testament schreven de schriftgeleerden de Wet over, onderwezen en verklaarden haar; de meesten waren verbonden met de Farizeeën, en sommigen zaten in het Sanhedrin, de hoge Joodse raad. Mensen begroetten hen met “rabbi”, en ze droegen lange klederen (Markus 12:38).