Karpintero at tagapagtayo

Karaniwang maliliit ang mga bahay sa Israel, may mga silid sa paligid ng isang patyo at patag na bubong na nakapatong sa mga kahoy na biga, at kadalasang ang karaniwang pamilya mismo ang nagtatayo ng mga ito. Ang karpintero ang gumagawa ng balangkas na kahoy, mga biga ng bubong, mga pinto at bintana. Ang malalaking gawain — mga palasyo, ang templo, mga pader ng lungsod — ay nangangailangan ng mga dalubhasa, at magkatabing nagtatrabaho ang mga karpintero, mason at tagatabas ng bato (2 Mga Hari 12:11–12). Para sa palasyo ni David, nagmula sa Tiro ang mga manggagawa at ang sedar, at ang kahoy para sa ikalawang templo ay muling dinala mula sa Lebanon sa pamamagitan ng dagat patungong Jopa (Ezra 3:7). Itinatala ni Isaias ang mga kasangkapan ng isang manggagawa sa kahoy: panukat na pisi, pantanda, mga pait at kompas (Isaias 44:13).

Sa mga Ebanghelyo, tinawag si Jesus na “ang karpintero” (Marcos 6:3) at “ang anak ng karpintero” (Mateo 13:55). Ang salitang Griyego na tektōn ay nangangahulugang tagapagtayo o manggagawa, karaniwan sa kahoy ngunit sa bato rin. Ayon sa isang pananaw, karamihang kahoy ang ginagawa nina Jose at Jesus; ayon sa iba, mga tagapagtayo sila sa mas malawak na kahulugan, at iminumungkahi ng ilang iskolar na nakahanap sila ng trabaho sa kalapit na Seforis, na muling itinatayo noon ni Herodes Antipas. Ayon sa isang tradisyong itinala ni Justino Martir noong ika-2 siglo, gumagawa si Jesus ng mga araro at pamatok.