Chrystus i Samarytanka — Benedetto Luti, włoski, Florencja 1666–1724 Rzym

Chrystus i Samarytanka

Benedetto Luti, włoski, Florencja 1666–1724 Rzym · 1715–20
Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork (Rogers Fund, by exchange, 2015; nr inw. 2015.645)

Benedetto Luti, florencki malarz pracujący w Rzymie, namalował ten mały obraz na miedzianej blasze około 1715–1720 roku. Gładki metal pozwalał mu kłaść jasne, lśniące barwy i drobne szczegóły.

Jezus siedzi na cembrowinie studni i mówi, dotykając jednego palca, jakby wyliczał argumenty. Kobieta opiera się o kamień ze swoim miedzianym dzbanem i odwraca się, by słuchać; przez krawędź zwisa lina, a u jej stóp stoi drugie naczynie.

Z tekstu

Jezus, „zmęczony drogą, usiadł sobie na studni” (Ewangelia Jana 4,6)

Kobieta z Samarii, która przyszła zaczerpnąć wody, i „Daj mi pić” (Ewangelia Jana 4,7)

„Nie masz czym naczerpać, a studnia jest głęboka” (Ewangelia Jana 4,11)

Pobliskie miasto Sychar (Ewangelia Jana 4,5)

Od artysty

Studnia jako rzeźbiony kamienny bęben obok wielkiej klasycznej kolumny

Kobieta w żółtej sukni i białej bluzce włoskiej wieśniaczki

Jezus w czerwonej szacie i niebieskim płaszczu, w barwach, które zwykle nadawali mu malarze

Włoskie miasteczko na wzgórzu w oddali

Szczegóły

Rozmowa

Jezus pochyla się, dotykając jednego palca drugą ręką.

Słuchanie

Kobieta odwraca ku niemu głowę, ma upięte włosy.

Dzban

Trzyma miedziany dzban na wodę oparty o cembrowinę.

Lina

Zwinięta lina leży na studni i zwisa przez jej brzeg.

Wiadro

Drugie miedziane naczynie, pełne wody, stoi na stopniu.

Na drodze

Maleńka postać idzie drogą od strony miasta.

Benedetto Luti, Italian, Florence 1666–1724 Rome. The Metropolitan Museum of Art, New York (Rogers Fund, by exchange, 2015; acc. 2015.645) · Oil on copper · Public Domain — The Met Open Access (CC0). The Met Collection API record: "isPublicDomain": true; The Met marks such works on its website "with the Creative Commons Zero (CC0) icon".

Wersety

J 4:5–15I przyszedł do miasta w Samarii, zwanego Sychar, blisko pola, które Jakub dał swemu synowi Józefowi. A była tam studnia Jakuba. Jezus więc, zmęczony drogą, usiadł sobie na studni. A było około godziny szóstej. I przyszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus powiedział do niej: Daj mi pić. Jego uczniowie bowiem poszli do miasta, aby nakupić żywności. Wtedy Samarytanka powiedziała do niego: Jakże ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, o coś do picia? Gdyż Żydzi nie obcują z Samarytanami. Jezus jej odpowiedział: Gdybyś znała ten dar Boży i wiedziała, kim jest ten, który ci mówi: Daj mi pić, ty prosiłabyś go, a dałby ci wody żywej. I powiedziała do niego kobieta: Panie, nie masz czym naczerpać, a studnia jest głęboka. Skąd więc masz tę wodę żywą? Czy ty jesteś większy niż nasz ojciec Jakub, który nam dał tę studnię i sam z niej pił, a także jego synowie i jego dobytek? Odpowiedział jej Jezus: Każdy, kto pije tę wodę, znowu będzie pragnął. Lecz kto by pił wodę, którą ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął, ale woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu. Kobieta powiedziała do niego: Panie, daj mi tej wody, abym nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać.