Ofiarowanie w świątyni (odbitka podłużna)

Rembrandt · c. 1639
National Gallery of Art, Waszyngton

Rembrandt wytrawił tę szeroką scenę w świątyni około 1639 roku, mniej więcej piętnaście lat przed swoim Ofiarowaniem w „ciemnej manierze”, które jest przy tym samym wersecie. Tutaj światło swobodnie pada na jasną posadzkę i zatłoczoną salę; późniejsza grafika to niemal sam cień.

Symeon klęczy z dzieckiem w ramionach, rodzice są tuż obok, a stara kobieta z laską – prorokini Anna – stoi w wybuchu światła.

Z tekstu

Symeon, „wziąwszy go na ręce, chwalił Boga” (Ewangelia Łukasza 2,28)

Anna, prorokini „w bardzo podeszłym wieku”, która „nie opuszczała świątyni” (Ewangelia Łukasza 2,36–37)

Od artysty

Gołębica w wybuchu promieni – zwykły u malarzy znak Ducha Świętego, którego Łukasz tu wymienia (Ewangelia Łukasza 2,25–27)

Ogromna, wysoka sala z modlącymi się daleko w głębi

Pies siedzący na stopniu po lewej

Szczegóły

Symeon

Starzec klęczy na posadzce z dzieckiem w ramionach.

Anna

Stara kobieta w welonie stoi wsparta na lasce.

Gołębica

Mała gołębica w wybuchu promieni jaśnieje nad grupą.

Pies

Pies siedzi na stopniu, odwrócony od tego wszystkiego.

Rembrandt van Rijn, Dutch, 1606–1669. National Gallery of Art, Washington (Rosenwald Collection, 1943.3.7103) · Etching and drypoint · NGA Open Access: "Images of these works are available free of charge for any use, commercial or non-commercial, under Creative Commons Zero (CC0)." (NGA open data: published_images.csv openaccess = 1)

Wersety

Łk 2:25–28A był w Jerozolimie człowiek imieniem Symeon. Ten człowiek był sprawiedliwy i bogobojny, oczekujący pociechy Izraela, a Duch Święty był nad nim. I objawił mu Bóg przez Ducha Świętego, że nie ujrzy śmierci, dopóki nie zobaczy Chrystusa Pańskiego. Przyszedł on prowadzony przez Ducha Świętego do świątyni. A gdy rodzice wnosili dziecko – Jezusa, aby postąpić z nim według zwyczaju prawa; Wtedy on, wziąwszy go na ręce, chwalił Boga i mówił:

Łk 2:36–38A była tam prorokini Anna, córka Fanuela, z pokolenia Asera, która była w bardzo podeszłym wieku, a żyła siedem lat z mężem od swego dziewictwa. A była wdową mającą około osiemdziesięciu czterech lat, która nie opuszczała świątyni, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Ona też, przyszedłszy w tej właśnie chwili, dziękowała Panu i mówiła o nim wszystkim, którzy oczekiwali odkupienia w Jerozolimie.