Abigail i Dawid

Lucas van Leyden · in or before 1508
National Gallery of Art, Waszyngton

Lucas van Leyden wyrył tę płytę w 1508 roku lub wcześniej, gdy był niewiele więcej niż chłopcem. Wielkie drzewa, w których każdy liść jest wycięty linią, wznoszą się wysoko nad sceną.

Dawid jedzie na czele swoich ludzi na białym koniu, w koronie, z laską w ręce. Mężczyzna przy uździe wskazuje przed siebie. Daleko na drodze po prawej nadchodzi Abigail ze sługami i objuczonymi osłami.

Z tekstu

Abigail załadowała na osły chleby, wino i żywność (1 Księga Samuela 25,18)

Jechała na ośle pod osłoną góry i ujrzała Dawida i jego ludzi zjeżdżających naprzeciwko niej (1 Księga Samuela 25,20)

Zsiadła z osła i pokłoniła się przed nim (1 Księga Samuela 25,23)

Od artysty

Dawid jako stary król w koronie, z długą brodą – w opowieści jest młodym wodzem, jeszcze nie królem

Abigail mała, w oddali, jeszcze w drodze

Pies i wysokie drzewa na przedzie

Szczegóły

Dawid

W koronie, brodaty, jedzie na białym koniu.

Zwiadowca

Mężczyzna przy uździe wskazuje przed siebie.

Abigail

Daleko na drodze nadchodzi ze sługami i osłami.

Pies

Na przedzie idzie duży pies.

Lucas van Leyden, Netherlandish, c. 1489/94–1533. National Gallery of Art, Washington (Rosenwald Collection, 1950.1.105) · Engraving · NGA Open Access: "Images of these works are available free of charge for any use, commercial or non-commercial, under Creative Commons Zero (CC0)." (NGA open data: published_images.csv openaccess = 1)

Wersety

1 Sm 25:18–23Wtedy Abigail pośpieszyła się, wzięła dwieście chlebów, dwa bukłaki wina, pięć przyrządzonych owiec, pięć miar prażonego ziarna, sto pęczków rodzynków oraz dwieście placków figowych i załadowała to na osły. Potem powiedziała swoim sługom: Idźcie przede mną, a ja podążę za wami. Lecz swemu mężowi Nabalowi nie powiedziała o tym. I gdy jechała na ośle, i zjeżdżała pod osłoną góry, oto Dawid i jego ludzie zjeżdżali naprzeciwko niej i spotkała ich. Tymczasem Dawid powiedział: Naprawdę, niepotrzebnie strzegłem na pustyni wszystkiego, co należało do tego człowieka, tak że nic nie zginęło ze wszystkiego, co ma, bo on odpłaca mi złem za dobre. Niech to uczyni Bóg wrogom Dawida i niech do tego dorzuci, jeśli do rana pozostawię ze wszystkich, co do niego należą, aż do najmniejszego szczenięcia. Kiedy Abigail zobaczyła Dawida, pośpiesznie zsiadła z osła i upadła przed Dawidem na twarz, i pokłoniła się aż do ziemi;