Spotkanie Dawida z Abigail

Rubens · c. 1630
National Gallery of Art, Waszyngton

Peter Paul Rubens namalował tę małą deskę w Antwerpii około 1630 roku, szybko i swobodnie, pozostawiając widoczne ślady pędzla. Ma zaledwie 66 centymetrów szerokości; później należała do Stanisława Augusta Poniatowskiego, ostatniego króla Polski.

Abigail klęczy w niebieskoszarej sukni i białym welonie, a Dawid, w zbroi i czerwonym płaszczu, występuje naprzód i ujmuje jej dłoń. Za nią idą kobiety, słudzy z koszami chlebów i osioł; za nim żołnierze w hełmach z pióropuszami i biały koń.

Z tekstu

Abigail zsiadająca i kłaniająca się przed Dawidem (1 Księga Samuela 25,23)

Chleby przywiezione na osłach (1 Księga Samuela 25,18)

Dawid i jego zbrojni idący jej naprzeciw (1 Księga Samuela 25,20)

Od artysty

Dawid ujmujący jej dłoń, by ją podnieść

Żołnierze w zbrojach w rzymskim stylu i w hełmach z pióropuszami

Jasnowłose kobiety w jedwabnych sukniach za Abigail

Bujny krajobraz o flamandzkim wyglądzie

Szczegóły

Abigail

Klęczy w niebieskoszarej sukni, z białym welonem na włosach.

Dawid

W zbroi i czerwonym płaszczu sięga po jej dłoń.

Chleb

Sługa unosi kosz z bochenkami; obok leżą kolejne okrągłe chleby.

Niesione

Mężczyzna niesie na głowie kosz chleba.

Osioł

Głowa osła wśród sług.

Ludzie Dawida

Żołnierze w hełmach z pióropuszami, z włóczniami.

Sir Peter Paul Rubens, Flemish, 1577–1640. National Gallery of Art, Washington (Bequest of Lore Heinemann in memory of her husband, Dr. Rudolf J. Heinemann, 1997.57.8) · Oil on panel · NGA Open Access: "Images of these works are available free of charge for any use, commercial or non-commercial, under Creative Commons Zero (CC0)." (NGA open data: published_images.csv openaccess = 1)

Wersety

1 Sm 25:18–23Wtedy Abigail pośpieszyła się, wzięła dwieście chlebów, dwa bukłaki wina, pięć przyrządzonych owiec, pięć miar prażonego ziarna, sto pęczków rodzynków oraz dwieście placków figowych i załadowała to na osły. Potem powiedziała swoim sługom: Idźcie przede mną, a ja podążę za wami. Lecz swemu mężowi Nabalowi nie powiedziała o tym. I gdy jechała na ośle, i zjeżdżała pod osłoną góry, oto Dawid i jego ludzie zjeżdżali naprzeciwko niej i spotkała ich. Tymczasem Dawid powiedział: Naprawdę, niepotrzebnie strzegłem na pustyni wszystkiego, co należało do tego człowieka, tak że nic nie zginęło ze wszystkiego, co ma, bo on odpłaca mi złem za dobre. Niech to uczyni Bóg wrogom Dawida i niech do tego dorzuci, jeśli do rana pozostawię ze wszystkich, co do niego należą, aż do najmniejszego szczenięcia. Kiedy Abigail zobaczyła Dawida, pośpiesznie zsiadła z osła i upadła przed Dawidem na twarz, i pokłoniła się aż do ziemi;