Biblia w sztuce · Objawienie

Apokalipsa św. Jana: Nierządnica babilońska

Dürer · 1511
Cleveland Museum of Art

Dürer wyciął ten arkusz Apokalipsy około 1496–98 roku; odbitka pochodzi z wydania z 1511 roku.

Bogato ubrana kobieta siedzi na siedmiogłowej bestii i unosi złoty kielich ku gromadzie mieszczan w strojach z czasów Dürera; jeden z nich klęczy. Za nią płonie miasto, anioł wrzuca do morza kamień młyński, a z nieba wyjeżdża wojsko jeźdźców.

Z tekstu

Kobieta na bestii o siedmiu głowach, trzymająca „złoty kielich” (Objawienie 17,3–4)
Anioł wrzucający do morza kamień „wielki jak kamień młyński” (Objawienie 18,21)
Jeździec na białym koniu z wojskami nieba (Objawienie 19,11, 19,14)

Od artysty

Kobieta ubrana jak modna wenecjanka, według rysunku, który Dürer wykonał w Wenecji
Widzowie jako mieszkańcy niemieckiego miasta

Szczegóły

Kobieta

Unosi wysoki, zdobiony kielich nad głowami bestii.

Widzowie

Mieszczanie w kapeluszach i futrach; przed nią klęczy mnich.

Kamień młyński

Anioł trzyma wielki okrągły kamień.

Płonące miasto

Nad otoczonym murami miastem nad wodą unoszą się płomienie i dym.

Albrecht Dürer, German, 1471–1528. The Cleveland Museum of Art (Gift of The Print Club of Cleveland, 1922.94.16) · Woodcut · Cleveland Museum of Art Open Access: Collection API record "share_license_status": "CC0" (Creative Commons Zero, https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/).

Wersety

Obj 17:1–6I przyszedł jeden z siedmiu aniołów, którzy mieli siedem czasz, i odezwał się do mnie, mówiąc mi: Chodź, pokażę ci sąd nad wielką nierządnicą, która siedzi nad wieloma wodami; Z którą nierząd uprawiali królowie ziemi, a mieszkańcy ziemi upili się winem jej nierządu. I zaniósł mnie w duchu na pustynię. I zobaczyłem kobietę siedzącą na szkarłatnej bestii pełnej imion bluźnierstwa, mającej siedem głów i dziesięć rogów. A kobieta była ubrana w purpurę i szkarłat i przyozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami. Miała w swej ręce złoty kielich pełen obrzydliwości i nieczystości swego nierządu. A na jej czole wypisane było imię: Tajemnica, wielki Babilon, matka nierządnic i obrzydliwości ziemi. I zobaczyłem kobietę pijaną krwią świętych i krwią męczenników Jezusa. A gdy ją zobaczyłem, zdumiałem się bardzo.

Obj 18:1–2Potem zobaczyłem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką władzę, i zajaśniała ziemia od jego chwały. I zawołał potężnie donośnym głosem: Upadł, upadł wielki Babilon, metropolia. Stała się mieszkaniem demonów, schronieniem wszelkiego ducha nieczystego i schronieniem wszelkiego ptactwa nieczystego i znienawidzonego.

Obj 18:21A jeden potężny anioł podniósł kamień, wielki jak kamień młyński, i wrzucił go do morza, mówiąc: Tak gwałtownie będzie zrzucony Babilon, wielkie miasto, i już go nie znajdą.

Obj 19:11–14Potem zobaczyłem niebo otwarte, a oto koń biały, a ten, który na nim siedział, nazywa się Wiernym i Prawdziwym i w sprawiedliwości sądzi i walczy. Jego oczy były jak płomień ognia, a na jego głowie było wiele koron. I miał wypisane imię, którego nikt nie zna, tylko on sam. Ubrany był w szatę zmoczoną we krwi, a jego imię brzmi: Słowo Boże. A wojska w niebie podążały za nim na białych koniach, ubrane w bisior biały i czysty.

Zobacz na stronie muzeum