Afgunst

Afgunst is verdriet om het goede van een ander – willen dat het hem ontnomen wordt, niet alleen het zelf willen hebben. “Een gezond hart is het leven des vleses; maar nijd is verrotting der beenderen,” zegt Spreuken 14:30, en Mattheüs vertelt dat Pilatus wist, “dat zij Hem door nijdigheid overgeleverd hadden” (Mattheüs 27:18). De latere traditie zag afgunst in Kain, over wie staat: “Toen ontstak Kain zeer”, toen het offer van zijn broer werd aangenomen en het zijne niet (Genesis 4:5); in de broers van Jozef – “Zijn broeders dan benijdden hem” (Genesis 37:11) – die hem verkochten aan kooplieden op weg naar Egypte; en in koning Saul, die de vrouwen hoorde zingen van Davids tienduizenden: “En Saul had het oog op David, van dien dag af en voortaan” (1 Samuël 18:9).

Afgunst hoorde niet bij de acht gedachten van Evagrius; Gregorius de Grote voegde haar aan de lijst toe. Het boek Wijsheid, dat in orthodoxe en katholieke Bijbels staat, zegt dat de dood door de afgunst van de duivel in de wereld kwam. Latere lijsten stelden er vriendelijkheid tegenover. Op Dantes tweede terras zitten de afgunstigen, die niet kunnen zien, als blinde bedelaars in grove mantels, tegen elkaar aan geleund. Kunstenaars gaven Afgunst een slang, of een hart waaraan zij knaagt.