Kapalaluan

Sa Biblia, ang kapalaluan ay pagiging “mataas” — nakataas ang puso at mga mata, higit sa iba at sa harap ng Diyos. “Nauuna ang kayabangan bago sa kapahamakan at ang mapagmataas na kalooban ay nauuna bago sa isang pagbagsak,” sabi ng Mga Kawikaan 16:18, at ang mga mata ng mapagmataas ang nauuna sa mga bagay na kinamumuhian ni Yahweh (Mga Kawikaan 6:17). Nakita ito ng mga mambabasa sa kalaunan sa dalawang kuwento. Sa Babel, sinabi ng mga nagtatayo: “magtayo tayo ng isang lungsod at isang tore para sa atin kung saan ang tuktok ay aabot hanggang langit, at gumawa tayo ng pangalan para sa ating mga sarili” (Genesis 11:4). Tiningnan ni Nebucadnezar ang kaniyang lungsod at sinabi: “Hindi ba ito ang dakilang Babilonia, na aking itinatag” (Daniel 4:30); nawala sa kaniya ang kaharian sa loob ng ilang panahon, at pagkatapos ay pinuri niya ang Hari ng langit, na kayang “ibaba ang mga namumuhay sa kanilang sariling kapalaluan” (Daniel 4:37).

Tinawag ni Gregorio Magno ang kapalaluan na reyna at ugat ng iba pang bisyo, at madalas itong inilalagay na una ng mga manunulat noong Gitnang Panahon. Itinapat dito ang kababaang-loob. Ginawa ni Dante ang kapalaluan na unang terasa ng kaniyang Bundok ng Purgatoryo, kung saan naglalakad ang mga palalo nang nakayuko sa ilalim ng mabibigat na bato, sa harap ng mga ukit ng mga gawang may kababaang-loob. Iginuhit ng mga alagad ng sining ang Kapalaluan bilang isang babaeng magarbo ang kasuotan, may salamin at pabo real, ang ibong ibinubuka ang buntot upang makita.