Kapłani i Lewici

Kapłanami Izraela byli potomkowie Aarona z pokolenia Lewiego: kapłanem zostawało się z urodzenia, nie z wyboru, i trzeba było być wolnym od pewnych wad fizycznych. Kapłani składali ofiary, palili kadzidło, doglądali lamp, badali choroby skóry (Księga Kapłańska 13,2–3) i uczyli Prawa. Arcykapłan nosił efod i napierśnik z dwunastoma kamieniami z imionami plemion. Pozostali Lewici pomagali: na pustyni nieśli przybytek, później byli odźwiernymi, śpiewakami, muzykami i skarbnikami. Plemię nie miało terytorium, tylko miasta z pastwiskami, i żyło z dziesięcin i części ofiar.

Teksty podają różny wiek rozpoczęcia służby Lewitów: od 30 lat (Księga Liczb 4,3), od 25 (Księga Liczb 8,24), a w czasach Dawida od 20. Księgi Kronik dzielą kapłanów na dwadzieścia cztery zmiany służące po kolei; u Łukasza Zachariasz ze zmiany Abiasza został wybrany losem, aby palić kadzidło (Ewangelia Łukasza 1,8–9). Po wygnaniu wróciło 4289 kapłanów, ale tylko 341 Lewitów, śpiewaków i odźwiernych. W I wieku arcykapłan, wtedy już mianowany przez władców, przewodniczył Sanhedrynowi. Wraz z upadkiem świątyni w 70 n.e. służba kapłanów się skończyła.