Priesters en Levieten

De priesters van Israël waren de nakomelingen van Aäron, uit de stam Levi: men was priester door geboorte, niet door keuze, en moest vrij zijn van bepaalde lichamelijke gebreken. Priesters brachten de offers, verbrandden reukwerk, verzorgden de lampen, onderzochten huidziekten (Leviticus 13:2–3) en onderwezen de wet. De hogepriester droeg een efod en een borstlap met twaalf stenen waarop de namen van de stammen stonden. De andere Levieten hielpen: in de woestijn droegen zij de tabernakel, later waren zij poortwachters, zangers, muzikanten en schatbewaarders. De stam had geen gebied, alleen steden met weidegrond, en leefde van de tienden en van delen van de offers.

De teksten noemen verschillende leeftijden voor de dienst van de Levieten: vanaf 30 (Numeri 4:3), vanaf 25 (Numeri 8:24) en, in de tijd van David, vanaf 20. Kronieken verdeelt de priesters in vierentwintig afdelingen die om beurten dienden; bij Lukas werd Zacharias van de dagorde van Abia door het lot aangewezen om het reukwerk te offeren (Lukas 1:8–9). Na de ballingschap keerden 4.289 priesters terug, maar slechts 341 Levieten, zangers en poortwachters. In de 1e eeuw leidde de hogepriester, die toen door de machthebbers werd benoemd, het Sanhedrin. Met de val van de tempel in 70 n.Chr. kwam er een einde aan de dienst van de priesters.