Druga świątynia

W 538 p.n.e. perski król Cyrus pozwolił wygnańcom wrócić i odbudować świątynię w Jerozolimie (Księga Ezdrasza 1,2–3); Cylinder Cyrusa opisuje podobną politykę odsyłania ludów i ich bogów do domu. Powracająca wspólnota, prowadzona przez namiestnika Zorobabela i arcykapłana Jeszuę, najpierw odbudowała ołtarz, a potem położyła fundamenty. Starsi, którzy widzieli pierwszą świątynię, głośno płakali, podczas gdy inni krzyczeli z radości (Księga Ezdrasza 3,12). Miejscowy sprzeciw i ciężkie czasy wstrzymały prace aż do 520 p.n.e., gdy ponaglili do nich prorocy Aggeusz i Zachariasz, a świątynię ukończono w 515 p.n.e.

Niewiele wiadomo o jej wyglądzie. Perski dekret mówi o trzech rzędach ciosanego kamienia i jednym rzędzie drewna (Księga Ezdrasza 6,4), a w bocznych komorach przechowywano zboże, wino, oliwę i dziesięciny. Arki już nie było; Józef Flawiusz mówi, że w jego czasach Miejsce Najświętsze było puste. W 167 p.n.e. król Seleucydów Antioch IV zbezcześcił świątynię, a w 164 p.n.e. Juda Machabeusz ponownie ją poświęcił, jak opowiada 1 Księga Machabejska, która znajduje się w Bibliach prawosławnych i katolickich. Rzymski wódz Pompejusz wszedł do sanktuarium w 63 p.n.e. Mniej więcej od 20 p.n.e. Herod Wielki ją przebudowywał.