Mga pari at Levita

Ang mga pari ng Israel ay mga kaapu-apuhan ni Aaron, mula sa lipi ni Levi: pari ang isang lalaki dahil sa kapanganakan, hindi dahil sa pagpili, at dapat ay wala siyang ilang kapansanan sa katawan. Naghahandog ang mga pari ng mga alay, nagsusunog ng insenso, nag-aasikaso ng mga ilawan, sumusuri ng mga sakit sa balat (Levitico 13:2–3) at nagtuturo ng kautusan. Nagsusuot ang pinakapunong pari ng efod at pektoral na may labindalawang bato na may mga pangalan ng mga lipi. Tumutulong ang ibang mga Levita: sa ilang, binubuhat nila ang tabernakulo, nang lumaon ay naging mga bantay ng pintuan, mang-aawit, manunugtog at tagaingat-yaman sila. Walang sariling teritoryo ang lipi, tanging mga bayan na may pastulan, at nabubuhay ito sa mga ikapu at sa mga bahagi ng mga handog.

Iba’t ibang edad ng paglilingkod ng mga Levita ang ibinibigay ng mga teksto: mula 30 (Mga Bilang 4:3), mula 25 (Mga Bilang 8:24) at, noong panahon ni David, mula 20. Hinahati ng Mga Cronica ang mga pari sa dalawampu’t apat na pangkat na naglilingkod nang salitan; sa Lucas, si Zacarias na mula sa pangkat ni Abias ay napili sa palabunutan para magsunog ng insenso (Lucas 1:8–9). Pagkatapos ng pagkatapon, 4,289 na pari ang bumalik, ngunit 341 lamang na Levita, mang-aawit at bantay ng pintuan. Noong unang siglo, ang pinakapunong pari, na noon ay hinihirang na ng mga namumuno, ang nangunguna sa Sanedrin. Sa pagbagsak ng templo noong AD 70, natapos ang paglilingkod ng mga pari.