Prorok Eliasz i wdowa z Sarepty

Cornelis van Poelenburch · c. 1630
National Gallery of Art, Waszyngton

Cornelis van Poelenburch z Utrechtu namalował tę małą deskę około 1630 roku, po latach spędzonych w Rzymie. Jak wiele jego dzieł jest to przede wszystkim nasłoneczniony włoski krajobraz ze starożytnymi ruinami, a historię opowiadają małe postacie.

W prawym dolnym rogu starzec w czerwonym płaszczu pochyla się ku młodej kobiecie, która klęczy przed nim, wyciągając rękę. Chłopiec za nią niesie wiązkę drew. Wokół ludzie zajmują się swoimi sprawami wśród połamanych kolumn i łuków.

Z tekstu

Eliasz idzie do Sarepty i spotyka przy bramie miasta wdowę, która „zbierała drwa” (1 Księga Królewska 17,10)

Ma ona syna (1 Księga Królewska 17,12)

„Przynieś mi, proszę, trochę wody w naczyniu” (1 Księga Królewska 17,10)

Od artysty

Rzymskie ruiny – kolumna, łuki porośnięte roślinami – zamiast bramy fenickiego miasta

Wdowa klęcząca; syn niosący drwa

Podróżni, kobieta z koszem na głowie, jeździec

Szczegóły

Eliasz

Starzec w czerwonym płaszczu pochyla się i mówi.

Wdowa

Młoda kobieta w błękicie klęczy i wyciąga rękę.

Drwa

Chłopiec za nią niesie wiązkę drew.

Rzymskie ruiny

Złamana kolumna i belka, jak te, które malarz widział w Rzymie.

Stare łuki

Kruszący się ceglany łuk porośnięty roślinami.

Przechodnie

Obok przechodzi kobieta z koszem na głowie.

Cornelis van Poelenburch, Dutch, c. 1594/1595–1667. National Gallery of Art, Washington (Gift of Joseph F. McCrindle in honor of John Thomas Rowe, Jr., 2004.101.2) · Oil on panel · NGA Open Access: "Images of these works are available free of charge for any use, commercial or non-commercial, under Creative Commons Zero (CC0)." (NGA open data: published_images.csv openaccess = 1)

Wersety

1 Krl 17:8–16I doszło do niego słowo PANA: Wstań, idź do Sarepty sydońskiej i tam zamieszkaj. Oto rozkazałem tam pewnej kobiecie, wdowie, aby cię żywiła. Wstał więc i poszedł do Sarepty. Kiedy przybył do bramy miasta, oto kobieta, wdowa, zbierała drwa. Zawołał ją i powiedział: Przynieś mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił. A gdy szła, by przynieść wody, zawołał ją i powiedział: Przynieś mi też, proszę, kromkę chleba w swojej ręce. I odpowiedziała: Jak żyje PAN, twój Bóg, nie mam pieczonego chleba, mam tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Oto zbieram trochę drew, potem przyjdę i przyrządzę to dla siebie i dla mojego syna. A to zjemy, potem umrzemy. Wtedy Eliasz powiedział do niej: Nie bój się. Idź, uczyń, jak powiedziałaś. Najpierw jednak zrób z tego dla mnie mały podpłomyk i przynieś mi go. Dla siebie zaś i swego syna zrobisz potem. Tak bowiem powiedział PAN, Bóg Izraela: Mąka w dzbanie nie skończy się i oliwy w baryłce nie braknie aż do dnia, w którym PAN spuści deszcz na ziemię. Poszła więc i uczyniła według słowa Eliasza. Ona i on oraz jej dom jedli przez wiele dni. Nie skończyła się mąka w dzbanie ani nie zabrakło oliwy w baryłce według słowa PANA, które wypowiedział przez Eliasza.