Daniel w jamie lwów

Gustave Doré · 1866 (designs for La Sainte Bible, Tours); this printing 1873–1874
Biblioteka Narodowa, Warszawa

Drzeworytnik Piaud podpisał tę planszę w prawym dolnym rogu. W tym egzemplarzu przez środek starego arkusza rozlała się brązowa plama, ale sam drzeworyt pozostaje wyraźny, od grzyw lwów po ziarno skały.

Z otworu w górze pada snop światła na Daniela, który stoi w jasnej szacie z rękami przy piersi i patrzy w górę. Wokół niego w półmroku leży, krąży i patrzy około siedmiu lwów; jeden wspina się na skałę za nim. Na piaszczystym dnie leżą kości.

Z tekstu

„rozkazał, aby przyprowadzono Daniela i wrzucono go do lwiej jamy” (Księga Daniela 6,16)

„I przyniesiono kamień, i położono go na otworze jamy” (Księga Daniela 6,17)

Anioł „zamknął paszcze lwom, aby mi nie wyrządziły żadnej szkody” (Księga Daniela 6,22)

Od artysty

Światło wpadające z góry, choć tekst mówi o kamieniu zamykającym jamę

Daniel młody i długowłosy, choć za króla Dariusza służył w Babilonie od wielu lat

Suche kości na dnie jamy

Szczegóły

Daniel

Patrzy w górę ku światłu, z rękami przy piersi.

Światło

Przez ciemną jaskinię ukośnie pada szeroki snop.

Na skale

Lwica wspina się na skałę za nim z uniesionym ogonem.

Kości

Na piasku leżą czaszka, klatka piersiowa i luźne kości.

Gustave Doré, French, 1832–1883. National Library of Poland (Biblioteka Narodowa), Warsaw — «Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu», vol. 2, Warsaw: M. Glücksberg, 1874 (acc. 75.267 A) · Wood engraving after Gustave Doré’s design · National Library of Poland (Polona): the record of the volume gives the licence «Domena Publiczna» (Public Domain), «copyrightProtected»: false; the scan was uploaded to Wikimedia Commons by the library itself («Polona Upload», GLAM-Wiki partnership: “This file was uploaded to Wikimedia Commons as part of a GLAM-Wiki partnership between the National Library of Poland and Wikimedia Polska”), linking its Polona record.

Wersety

Dn 6:16–22Wtedy król rozkazał, aby przyprowadzono Daniela i wrzucono go do lwiej jamy. A król powiedział do Daniela: Twój Bóg, któremu nieustannie służysz, on wybawi cię. I przyniesiono kamień, i położono go na otworze jamy, a król opieczętował go swoim sygnetem i sygnetami swoich książąt, aby dekret wydany przeciwko Danielowi nie był zmieniony. Następnie król poszedł do swego pałacu i pościł przez całą noc. Nie dopuścił do siebie niczego, co mogłoby go weselić, i sen odszedł od niego. Potem król wstał bardzo wcześnie, o świcie, i spiesznie poszedł do lwiej jamy. A gdy się zbliżył do jamy, zawołał do Daniela żałosnym głosem. Król zapytał Daniela: Danielu, sługo Boga żywego, czy twój Bóg, któremu nieustannie służysz, mógł cię wybawić od lwów? Wtedy Daniel odpowiedział królowi: Królu, żyj na wieki! Mój Bóg posłał swego Anioła, który zamknął paszcze lwom, aby mi nie wyrządziły żadnej szkody, dlatego że przed nim znalazła się we mnie niewinność. Owszem, również przed tobą, królu, nic złego nie uczyniłem.