Daniel w jamie lwów

Rembrandt · c. 1650
Rijksmuseum, Amsterdam

Rembrandt narysował tę jamę około 1650 roku piórem i brązowym lawowaniem. Jednego lwa poprawił białą farbą, która z czasem pociemniała.

Daniel klęczy na modlitwie, a lwy tłoczą się wokół niego; jeden ryczy, inne leżą spokojnie. Rubens w innym dziele przy tym wersecie daje Danielowi skałę i czerwony płaszcz; Rembrandt daje mu tylko cichy kąt jamy.

Z tekstu

Daniel wrzucony do lwiej jamy (Księga Daniela 6,16)

Król spieszący o świcie do jamy i wołający do Daniela (Księga Daniela 6,19–20)

Paszcze lwów zamknięte, „aby mi nie wyrządziły żadnej szkody” (Księga Daniela 6,22)

Od artysty

Daniel klęczący ze złożonymi rękami; tekst nie mówi, co robił tej nocy

Lwy z ciężkimi grzywami, takie, jakie Rembrandt rysował z natury w innych szkicach

Szczegóły

Daniel

Klęczy wśród lwów ze złożonymi rękami.

Poprawka

Głowę tego lwa zamalowano bielą, która teraz poszarzała.

Ryk

Po prawej lew otwiera paszczę.

Ktoś zagląda

Przez okrągły otwór jamy spogląda w dół czyjaś twarz – może króla.

Rembrandt van Rijn, Dutch, 1606–1669. Rijksmuseum, Amsterdam (Gift of C. Hofstede de Groot, The Hague; RP-T-1930-17) · Pen and brown ink, with brown wash and opaque white (oxidized) · Image: "Public Domain" (https://creativecommons.org/publicdomain/mark/1.0/); object metadata: CC0 1.0 (https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/) — Rijksmuseum Linked Art record.

Wersety

Dn 6:16–22Wtedy król rozkazał, aby przyprowadzono Daniela i wrzucono go do lwiej jamy. A król powiedział do Daniela: Twój Bóg, któremu nieustannie służysz, on wybawi cię. I przyniesiono kamień, i położono go na otworze jamy, a król opieczętował go swoim sygnetem i sygnetami swoich książąt, aby dekret wydany przeciwko Danielowi nie był zmieniony. Następnie król poszedł do swego pałacu i pościł przez całą noc. Nie dopuścił do siebie niczego, co mogłoby go weselić, i sen odszedł od niego. Potem król wstał bardzo wcześnie, o świcie, i spiesznie poszedł do lwiej jamy. A gdy się zbliżył do jamy, zawołał do Daniela żałosnym głosem. Król zapytał Daniela: Danielu, sługo Boga żywego, czy twój Bóg, któremu nieustannie służysz, mógł cię wybawić od lwów? Wtedy Daniel odpowiedział królowi: Królu, żyj na wieki! Mój Bóg posłał swego Anioła, który zamknął paszcze lwom, aby mi nie wyrządziły żadnej szkody, dlatego że przed nim znalazła się we mnie niewinność. Owszem, również przed tobą, królu, nic złego nie uczyniłem.