Daniel w jaskini lwów

Rubens · c. 1614/1616
National Gallery of Art, Waszyngton

Rubens namalował to duże płótno w Antwerpii około 1614–1616 roku, z lwami naturalnej wielkości. W 1618 roku zaoferował je angielskiemu posłowi, Sir Dudleyowi Carletonowi, opisując je jako Daniela wśród wielu lwów „malowanych z natury”; później należało do króla Karola I.

Daniel siedzi na skale ze splecionymi dłońmi i patrzy w górę, ku otworowi jamy. Lwy wokół niego ryczą, wpatrują się lub drzemią, ale żaden go nie tyka.

Z tekstu

Daniel wrzucony do lwiej jamy (Księga Daniela 6,16)

Kamień położony na otworze jamy (Księga Daniela 6,17)

Lwy, które nie wyrządziły mu krzywdy (Księga Daniela 6,22)

Od artysty

Daniel jako muskularny młodzieniec, niemal nagi, z czerwonym płaszczem

Lwy i lwice namalowane na podstawie studiów żywych zwierząt

Kości i czaszka na dnie jamy

Szczegóły

Daniel

Siedzi ze splecionymi dłońmi i patrzy w górę.

Otwór

Szczelina w skale ukazuje pasmo błękitnego nieba.

Ryczący lew

Z głową odrzuconą w tył i szeroko otwartą paszczą.

W spoczynku

Lew leży z na wpół przymkniętymi oczami.

Na dnie

Kości i czaszka wśród kamieni.

Sir Peter Paul Rubens, Flemish, 1577–1640. National Gallery of Art, Washington (Ailsa Mellon Bruce Fund, 1965.13.1) · Oil on canvas · NGA Open Access: "Images of these works are available free of charge for any use, commercial or non-commercial, under Creative Commons Zero (CC0)." (NGA open data: published_images.csv openaccess = 1)

Wersety

Dn 6:16–23Wtedy król rozkazał, aby przyprowadzono Daniela i wrzucono go do lwiej jamy. A król powiedział do Daniela: Twój Bóg, któremu nieustannie służysz, on wybawi cię. I przyniesiono kamień, i położono go na otworze jamy, a król opieczętował go swoim sygnetem i sygnetami swoich książąt, aby dekret wydany przeciwko Danielowi nie był zmieniony. Następnie król poszedł do swego pałacu i pościł przez całą noc. Nie dopuścił do siebie niczego, co mogłoby go weselić, i sen odszedł od niego. Potem król wstał bardzo wcześnie, o świcie, i spiesznie poszedł do lwiej jamy. A gdy się zbliżył do jamy, zawołał do Daniela żałosnym głosem. Król zapytał Daniela: Danielu, sługo Boga żywego, czy twój Bóg, któremu nieustannie służysz, mógł cię wybawić od lwów? Wtedy Daniel odpowiedział królowi: Królu, żyj na wieki! Mój Bóg posłał swego Anioła, który zamknął paszcze lwom, aby mi nie wyrządziły żadnej szkody, dlatego że przed nim znalazła się we mnie niewinność. Owszem, również przed tobą, królu, nic złego nie uczyniłem. Wtedy król bardzo się ucieszył z tego i rozkazał wyciągnąć Daniela z jamy. I wyciągnięto Daniela z jamy i nie znaleziono na nim żadnej rany, bo wierzył w swojego Boga.