Gulzigheid

De Bijbel geniet van feesten en wijn; de critici van Jezus noemden hem zelfs “een vraat en wijnzuiper” (Mattheüs 11:19). Waartegen hij waarschuwt, is een leven dat door de eetlust wordt beheerst. “Zijt niet onder de wijnzuipers, noch onder de vleesvreters,” zegt Spreuken 23:20, en Paulus schrijft over mensen “welker God is de buik” (Filippenzen 3:19). Twee verhalen werden als waarschuwing gelezen. Ezau kwam uitgehongerd van het veld en verkocht zijn eerstgeboorterecht voor brood en linzenkooksel (Genesis 25:29–34); de brief aan de Hebreeën noemt hem iemand “die om een spijze het recht van zijn eerstgeboorte weggaf” (Hebreeën 12:16). In de woestijn begeerde het volk vlees, en de plaats waar zij hun doden begroeven, kreeg de naam Kibroth Thaava, de graven van de begeerte (Numeri 11:34).

Evagrius zette gulzigheid op de eerste plaats, omdat de woestijnmonniken van het vasten leefden. Gregorius de Grote noemde er vijf vormen van: te vroeg eten, te duur, te veel, te gretig en te kieskeurig. Latere lijsten stelden er matigheid tegenover. Op Dantes zesde terras trekken de gulzigaards voorbij, mager en hongerig, onder bomen met geurige vruchten die zij niet kunnen bereiken. Kunstenaars gaven Gulzigheid een varken of een everzwijn.