Daniël in de leeuwenkuil

Rembrandt · c. 1650
Rijksmuseum, Amsterdam

Rembrandt tekende deze kuil rond 1650 met pen en bruine was. Eén leeuw verbeterde hij met witte verf, die met de tijd donker is geworden.

Daniël knielt in gebed terwijl de leeuwen om hem heen dringen; een brult, andere liggen rustig. Rubens geeft Daniël in het andere werk bij dit vers een rots en een rode mantel; Rembrandt geeft hem alleen een stille hoek van de kuil.

Uit de tekst

Daniël “in den kuil der leeuwen” geworpen (Daniël 6:16)

De koning gaat in den vroegen morgenstond met haast naar den kuil en roept tot Daniël (Daniël 6:19–20)

De muil der leeuwen toegesloten, “dat zij mij niet beschadigd hebben” (Daniël 6:22)

Van de kunstenaar

Daniël knielend met gevouwen handen; de tekst zegt niet wat hij die nacht deed

Leeuwen met zware manen, zoals die welke Rembrandt in andere schetsen naar het leven tekende

Details

Daniël

Hij knielt tussen de leeuwen met gevouwen handen.

Verbeterd

De kop van deze leeuw werd met wit overschilderd, dat nu grijs is geworden.

Brullend

Rechts opent een leeuw zijn muil.

Naar binnen kijkend

Een gezicht gluurt omlaag door de ronde opening van de kuil — misschien de koning.

Rembrandt van Rijn, Dutch, 1606–1669. Rijksmuseum, Amsterdam (Gift of C. Hofstede de Groot, The Hague; RP-T-1930-17) · Pen and brown ink, with brown wash and opaque white (oxidized) · Image: "Public Domain" (https://creativecommons.org/publicdomain/mark/1.0/); object metadata: CC0 1.0 (https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/) — Rijksmuseum Linked Art record.

De verzen

Dan 6:16–22Toen beval de koning, en zij brachten Daniel voor, en wierpen hem in den kuil der leeuwen; en de koning antwoordde en zeide tot Daniel: Uw God, Dien gij geduriglijk eert, Die verlosse u! En er werd een steen gebracht, en op den mond des kuils gelegd: en de koning verzegelde denzelven met zijn ring, en met den ring zijner geweldigen, opdat de wil aangaande Daniel niet zou veranderd worden. Toen ging de koning naar zijn paleis, en overnachtte nuchteren, en liet geen vreugdespel voor zich brengen; en zijn slaap week verre van hem. Toen stond de koning in den vroegen morgenstond met het licht op, en hij ging met haast henen tot den kuil der leeuwen. Als hij nu tot den kuil genaderd was, riep hij tot Daniel met een droeve stem; de koning antwoordde en zeide tot Daniel: O Daniel, gij knecht des levenden Gods! heeft ook uw God, Dien gij geduriglijk eert, u van de leeuwen kunnen verlossen? Toen sprak Daniel tot den koning: O koning, leef in eeuwigheid! Mijn God heeft Zijn engel gezonden, en Hij heeft den muil der leeuwen toegesloten, dat zij mij niet beschadigd hebben, omdat voor Hem onschuld in mij gevonden is; ook heb ik, o koning! tegen u geen misdaad gedaan.