De vrienden van Job

William Blake · 1825
National Gallery of Art, Washington

William Blake, de Londense dichter en prentmaker, gaf zijn Illustrations of the Book of Job in 1825 uit, twee jaar voor zijn dood: eenentwintig platen en een titelblad, eigenhandig gegraveerd. Deze proefdruk is plaat 7; op het volledige blad omlijstte Blake de afbeelding met regels uit de Bijbel.

Job zit op een hoop stro bij een muur, in een lendendoek, zijn vrouw achter hem met geheven handen. Van links komen zijn drie vrienden haastig aan, de armen hoog, wenend. Achter hen ligt een verwoeste stad onder een donkere, gestreepte hemel.

Uit de tekst

De drie vrienden die kwamen om hem te troosten (Job 2:11)

Zij kenden hem nauwelijks en weenden luid (Job 2:12)

Job zittende in het midden van de as (Job 2:8)

Zijn huid vol boze zweren (Job 2:7)

Van de kunstenaar

Alle drie vrienden met hetzelfde gebaar, de armen hoog geheven

Jobs vrouw rouwend naast hem — de tekst geeft haar alleen een hard woord (Job 2:9)

De ruïnes van een stad op de achtergrond

Details

De vrienden

Drie mannen haasten zich van links binnen, de armen geheven.

Job

Met een lange baard leunt hij achterover, zijn huid bezaaid met zweren.

Zijn vrouw

Zij buigt zich over hem, de handen naar haar gezicht geheven.

Ruïnes

Gebroken muren van een stad op de heuvelhelling.

De hoop

Job zit op een hoop stro.

William Blake, British, 1757–1827. National Gallery of Art, Washington (Gift of W.G. Russell Allen, 1941.1.232) · Engraving on India paper (proof) · NGA Open Access: "Images of these works are available free of charge for any use, commercial or non-commercial, under Creative Commons Zero (CC0)." (NGA open data: published_images.csv openaccess = 1)

De verzen

Job 2:7–13Toen ging de satan uit van het aangezicht des HEEREN, en sloeg Job met boze zweren, van zijn voetzool af tot zijn schedel toe. En hij nam zich een potscherf, om zich daarmede te schrabben, en hij zat neder in het midden der as. Toen zeide zijn huisvrouw tot hem: Houdt gij nog vast aan uw oprechtigheid? Zegen God, en sterf. Maar hij zeide tot haar: Gij spreekt als een der zottinnen spreekt; ja, zouden wij het goede van God ontvangen, en het kwade niet ontvangen? In dit alles zondigde Job met zijn lippen niet. Als nu de drie vrienden van Job gehoord hadden al dit kwaad, dat over hem gekomen was, kwamen zij, ieder uit zijn plaats, Elifaz, de Themaniet, en Bildad, de Suhiet, en Zofar, de Naamathiet; en zij waren het eens geworden, dat zij kwamen om hem te beklagen, en om hem te vertroosten. En toen zij hun ogen van verre ophieven, kenden zij hem niet, en hieven hun stem op, en weenden; daartoe scheurden zij een ieder zijn mantel, en strooiden stof op hun hoofden naar den hemel. Alzo zaten zij met hem op de aarde, zeven dagen en zeven nachten; en niemand sprak tot hem een woord, want zij zagen, dat de smart zeer groot was.