Het boek Job, plaat 8: De dag verga, waarin ik geboren ben

William Blake · 1825
The Cleveland Museum of Art

Plaat 8 van William Blakes Job-gravures (1825). Na zeven dagen zwijgen spreekt Job en vervloekt hij de dag van zijn geboorte.

Job zit rechtop met beide armen omhooggeworpen, de enige figuur die naar ons kijkt; zijn vrouw en vrienden buigen zich naast hem tot op de grond. Achter hem staan enorme stenen blokken. De plaat is gegraveerd in dichte lijnen die de lucht en de heuvels donker maken.

Uit de tekst

Zeven dagen en zeven nachten, “en niemand sprak tot hem een woord” (Job 2:13)

“De dag verga, waarin ik geboren ben” (Job 3:3)

“dat geen vrolijk gezang daarin kome” (Job 3:7)

Van de kunstenaar

Enorme stenen blokken als een vervallen poort

Paddenstoelen en doornen in de rand

Details

Job

Hij zit met beide armen hoog geheven, zijn lichaam bezaaid met zweren.

Tot op de grond gebogen

Zijn vrouw buigt zich met haar gezicht naar de aarde.

De vrienden

Twee figuren buigen zich en verbergen hun gezicht.

De stenen

Enorme stenen blokken staan erachter als een vervallen poort.

William Blake, British, 1757–1827. The Cleveland Museum of Art (Mr. and Mrs. Charles G. Prasse Collection, 1963.303.9) · Engraving (proof impression) · Cleveland Museum of Art Open Access: Collection API record "share_license_status": "CC0" (Creative Commons Zero, https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/).

De verzen

Job 2:13Alzo zaten zij met hem op de aarde, zeven dagen en zeven nachten; en niemand sprak tot hem een woord, want zij zagen, dat de smart zeer groot was.

Job 3:1–7Daarna opende Job zijn mond, en vervloekte zijn dag. Want Job antwoordde en zeide: De dag verga, waarin ik geboren ben, en de nacht, waarin men zeide: Een knechtje is ontvangen; Diezelve dag zij duisternis; dat God naar hem niet vrage van boven; en dat geen glans over hem schijne; Dat de duisternis en des doods schaduw hem verontreinigen; dat wolken over hem wonen; dat hem verschrikken de zwarte dampen des dags! Diezelve nacht, donkerheid neme hem in; dat hij zich niet verheuge onder de dagen des jaars; dat hij in het getal der maanden niet kome! Ziet, diezelve nacht zij eenzaam; dat geen vrolijk gezang daarin kome;