Manggagawa ng tolda

Ang mga tolda sa mga lupain ng Biblia ay karaniwang gawa sa telang hinabi mula sa buhok ng kambing, na makapal, mainit at hindi tinatagusan ng ulan; humabi ang mga babaeng Israelita ng buhok ng kambing para sa mga tabing ng tabernakulo (Exodo 35:26). Pinuputol at tinatahi ng manggagawa ng tolda ang ganitong tela, at maaaring sumaklaw ang salitang Griyego sa mas malawak na gawain sa tela at katad. Ang Tarso sa Cilicia, ang bayang sinilangan ni Pablo, ay sentro ng hanapbuhay na ito: ang mga kambing sa maniyebeng Kabundukan ng Taurus ay may mahabang buhok na angkop sa tela ng tolda, na tinawag na cilicium mula sa pangalan ng rehiyon.

Minsan lamang lumilitaw ang salita sa Biblia. Sa Corinto, mga AD 50, nakilala ni Pablo sina Aquila at Priscila, mga Judiong umalis sa Roma nang iutos ng emperador na si Claudio na umalis ang lahat ng Judio, at “namuhay at nagtrabaho si Pablo kasama nila dahil siya ay katulad din nila. Mga manggagawa ng tolda” (Mga Gawa 18:3). Karaniwang nag-aaral ng isang hanapbuhay ang mga gurong Judio kasabay ng kanilang pag-aaral. Sa kaniyang mga paglalakbay, naghanapbuhay si Pablo sa sarili niyang mga kamay, nagtatrabaho “sa araw at gabi” upang hindi maging pabigat kaninuman (1 Mga Taga-Tesalonica 2:9). Nang lumaon, tumanggap sina Aquila at Priscila ng isang iglesiya sa kanilang tahanan sa Efeso.