Šatorar

Šatori su se u biblijskim zemljama obično pravili od tkanine od kozje dlake, koja je gusta, topla i ne propušta kišu; izraelske žene prele su kostrijet za zastore Šatora sastanka (Izlazak 35:26). Šatorar je krojio i šio takvu tkaninu, a grčka riječ možda je obuhvaćala širi raspon rada u tkanini i koži. Tarz u Ciliciji, Pavlov rodni grad, bio je središte tog zanata: koze sa snježnih planina Taurusa imale su dugu dlaku prikladnu za šatorsku tkaninu, zvanu po tom kraju cilicium.

Riječ se u Bibliji javlja samo jednom. U Korintu, oko 50. po. Kr., Pavao je susreo Akvilu i Priscilu, Židove koji su napustili Rim kad je car Klaudije naredio da svi Židovi odu, „i, kako bijahu istog zanimanja, ostao kod njih i radio. Po zanimanju bijahu šatorari” (Djela apostolska 18:3). Židovski učitelji obično su uz učenje izučavali i zanat. Na svojim putovanjima Pavao je zarađivao za život vlastitim rukama, radeći „noću i danju” da ne bi bio nikome na teret (1 Solunjanima 2:9). Kasnije su Akvila i Priscila u svojoj kući u Efezu okupljali crkvu.