Tentenmaker

Tenten werden in de Bijbelse landen meestal gemaakt van stof, geweven van geitenhaar, dat dik en warm is en regen afstoot; Israëlitische vrouwen sponnen geitenhaar voor de tapijten van de tabernakel (Exodus 35:26). Een tentenmaker sneed en naaide zulke stof, en het Griekse woord omvatte misschien een breder scala aan werk in stof en leer. Tarsus in Cilicië, de geboortestad van Paulus, was een centrum van dit ambacht: de geiten van het besneeuwde Taurusgebergte kregen lang haar dat zeer geschikt was voor tentdoek, naar de streek cilicium genoemd.

Het woord komt maar één keer in de Bijbel voor. In Korinthe, rond 50 n.Chr., ontmoette Paulus Aquila en Priscilla, Joden die Rome hadden verlaten toen keizer Claudius alle Joden had bevolen te vertrekken, “en omdat hij van hetzelfde handwerk was, bleef hij bij hen, en wrocht; want zij waren tentenmakers van handwerk” (Handelingen 18:3). Joodse leraren leerden gewoonlijk naast hun studie een ambacht. Op zijn reizen verdiende Paulus zijn brood met zijn eigen handen, “nacht en dag” werkend om niemand tot last te zijn (1 Thessalonicenzen 2:9). Later ontvingen Aquila en Priscilla een gemeente in hun huis in Efeze.