Rolnik

Większość Izraelitów żyła z ziemi, a rolnik z rodziną wykonywał większość pracy. Nowe pola trzeba było oczyścić z drzew, kamieni i cierni, a zbocza tarasowano. Para wołów ciągnęła prosty drewniany pług, który spulchniał tylko 10–13 cm (4–5 cali) gleby; gdy zaczęto używać żelaza, okuwano nim ostrze, a Izraelici musieli kiedyś nosić swoje lemiesze do Filistynów, by je naostrzyć (1 Księga Samuela 13,20). Oracz poganiał woły ostrym ościeniem. Siano ręcznie na początku jesiennych deszczy.

Żniwa zaczynały się, gdy kończyły się deszcze: najpierw jęczmień, w kwietniu–maju, potem pszenica w maju–czerwcu. Zboże ścinano sierpami, wiązano w snopy i znoszono na klepisko, odkryte miejsce na wzniesieniu. Tam woły deptały źdźbła albo ciągnęły po nich ciężkie sanie; potem rolnik podrzucał wszystko widłami w powietrze, a wiatr unosił plewy, gdy ziarno spadało mu pod nogi. Małe ilości wybijano kijem, jak zrobiła Rut ze swoim jęczmieniem. Ubodzy mogli zbierać to, co zostawili żniwiarze (Księga Rut 2).