Lira

Kinnor, wymieniany w około 42 miejscach, był najprawdopodobniej lirą, a nie harfą: drewniane pudło rezonansowe u dołu, dwa ramiona połączone poprzeczką i struny z owczych jelit rozpięte między nimi. Ile miał strun, nie wiadomo. Wiele Biblii angielskich, w tym BSB, często nazywa go „harfą” (podobnie Uwspółcześniona Biblia Gdańska), więc „harfa Dawida” była najprawdopodobniej lirą. Księga Rodzaju nazywa Jubala „ojcem wszystkich grających na harfie i na flecie” (Księga Rodzaju 4,21), a egipskie malowidło grobowe w Beni Hasan, z około 1900 p.n.e., przedstawia wędrownego Semitę niosącego lirę.

Lira była na tyle lekka, że można ją było nosić wszędzie. Młody Dawid był już znany jako zręczny muzyk i grał na niej królowi Saulowi, aby ulżyć mu w udręce (1 Księga Samuela 16,23); czy grający szarpali struny plektronem, czy palcami, nie jest pewne. Psalm 81,2 mówi o „wdzięcznej harfie i cytrze”. Grano na niej przy pożegnaniach, ucztach i w procesjach, a także w świątyni, a na wygnaniu, jak mówi Psalm 137, śpiewacy zawiesili swoje harfy na wierzbach. Liry widnieją jeszcze na żydowskich monetach z czasów powstania Bar Kochby (132–135 n.e.).