Pies

Psy były jednymi z pierwszych zwierząt oswojonych przez człowieka, długo przed spisaniem Biblii. W starożytnym Izraelu większość psów była na wpół dzika: włóczyły się po ulicach i śmietniskach i zjadały wszystko, co znalazły. Pasterze trzymali psy do pilnowania stad (Księga Hioba 30,1), a Izajasz drwi z niedbałych przywódców, nazywając ich psami stróżującymi, które nie potrafią szczekać (Księga Izajasza 56,10).

Dlatego słowo „pies” było zwykle obelgą. Goliat woła: „Czyż jestem psem?”, a człowiek mógł nazwać siebie „zdechłym psem”, by pokazać, jak niewiele znaczy (2 Księga Samuela 9,8). Księga Kaznodziei mówi, że nawet żywemu psu wiedzie się lepiej niż zdechłemu lwu. Pies jako towarzysz człowieka pojawia się tylko w Księdze Tobiasza, obecnej w Bibliach prawosławnych i katolickich: pies idzie tam za młodym Tobiaszem w jego podróży. Gdy Jezus rozmawia z kobietą, która nie była Żydówką, greckie słowo to zdrobnienie kynaria, „pieski”, a ona odpowiada, że i pieski jedzą okruchy spod stołu.