Jozefs rok wordt bij Jakob gebracht

Rembrandt · c. 1633
National Gallery of Art, Washington

Deze kleine ets van omstreeks 1633 ontstond in Rembrandts eerste jaren in Amsterdam, toen hij nog in de twintig was. De lijnen zijn weinig en snel in de bomen, dicht in de schaduwen van de deuropening.

Jakob werpt zijn handen omhoog bij het zien van de rok, die een knielende zoon voorhoudt. Een andere zoon wijst weg, als naar de plek waar het dier aanviel. Achter Jakob vouwt een oude vrouw haar handen.

Uit de tekst

De rok naar Jakob gezonden: “beken toch, of deze uws zoons rok zij, of niet” (Genesis 37:32)

Jakob herkent hem: “Het is mijns zoons rok!” (Genesis 37:33)

Al zijn zonen en al zijn dochteren om hem heen (Genesis 37:35)

Van de kunstenaar

Een zoon die wijst, als naar de plek waar het dier aanviel

Een oude vrouw achter Jakob; de tekst noemt hier geen vrouw

Details

Jakob

Hij werpt beide handen omhoog bij het zien ervan.

De rok

Een licht kledingstuk, voorgehouden over de armen van een knielende zoon.

Wegwijzend

De staande zoon strekt zijn arm uit en wijst in de verte.

Achter Jakob

Een oude vrouw staat met gevouwen handen.

Rembrandt van Rijn, Dutch, 1606–1669. National Gallery of Art, Washington (Rosenwald Collection, 1943.3.7260) · Etching and touches of drypoint · NGA Open Access: "Images of these works are available free of charge for any use, commercial or non-commercial, under Creative Commons Zero (CC0)." (NGA open data: published_images.csv openaccess = 1)

De verzen

Gen 37:31–35Toen namen zij Jozefs rok, en zij slachtten een geitenbok, en zij doopten den rok in het bloed. En zij zonden den veelvervigen rok, en deden hem tot hun vader brengen, en zeiden: Dezen hebben wij gevonden; beken toch, of deze uws zoons rok zij, of niet. En hij bekende hem, en zeide: Het is mijns zoons rok! een boos dier heeft hem opgegeten! voorzeker is Jozef verscheurd! Toen scheurde Jakob zijn klederen, en legde een zak om zijn lenden; en hij bedreef rouw over zijn zoon vele dagen. En al zijn zonen, en al zijn dochteren maakten zich op, om hem te troosten; maar hij weigerde zich te laten troosten, en zeide: Want ik zal, rouw bedrijvende, tot mijn zoon in het graf nederdalen. Alzo beweende hem zijn vader.