Apokalipsa św. Jana: Otwarcie szóstej pieczęci

Dürer · 1511
Cleveland Museum of Art

Ten drzeworyt Apokalipsy Dürera łączy na jednym arkuszu piątą i szóstą pieczęć. Został wycięty około 1496–98 roku; odbitka pochodzi z wydania z 1511 roku.

U góry aniołowie podają białe szaty duszom spod ołtarza. Niżej niebo się rozpada: gwiazdy spadają deszczem, słońce i księżyc patrzą groźnie z obłoków, a ludzie każdego stanu – papież, biskup, cesarz, matka z dzieckiem – kulą się wśród skał.

Z tekstu

Dusze pod ołtarzem otrzymują każda białą szatę (Objawienie 6,9–11)

Słońce czarne, księżyc jak krew, gwiazdy spadające jak niedojrzałe figi (Objawienie 6,12–13)

Królowie, możnowładcy, niewolnicy i wolni ukrywający się wśród skał (Objawienie 6,15–16)

Od artysty

Słońce i księżyc z ludzkimi twarzami

Papieska tiara, biskupie mitry i cesarska korona wśród tych, którzy się ukrywają

Gwiazdy narysowane jako małe płomyki

Szczegóły

Ołtarz

Aniołowie okrywają białymi szatami dusze wokół ołtarza.

Słońce

Twarz w kręgu falistych promieni, narysowana gęstymi ciemnymi liniami.

Spadające gwiazdy

Dziesiątki małych gwiezdnych płomyków spływają na ziemię.

Możni

Biskup, papież i cesarz kulą się, zasłaniając twarze.

Albrecht Dürer, German, 1471–1528. The Cleveland Museum of Art (Gift of The Print Club of Cleveland, 1922.94.6) · Woodcut · Cleveland Museum of Art Open Access: Collection API record "share_license_status": "CC0" (Creative Commons Zero, https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/).

Wersety

Obj 6:9–17A gdy otworzył piątą pieczęć, widziałem pod ołtarzem dusze zabitych z powodu słowa Bożego i świadectwa, które złożyli. I wołały donośnym głosem: Jak długo jeszcze, Panie święty i prawdziwy, nie będziesz sądził i nie pomścisz naszej krwi na mieszkańcach ziemi? I dano każdemu z nich białą szatę, i powiedziano im, aby odpoczywali jeszcze przez krótki czas, aż dopełni się liczba ich współsług i braci, którzy mają zostać zabici jak i oni. I zobaczyłem, gdy otworzył szóstą pieczęć, a oto nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi i słońce stało się czarne jak włosiany wór, a księżyc stał się jak krew. Gwiazdy niebieskie spadły na ziemię, podobnie jak drzewo figowe zrzuca niedojrzałe figi, gdy potrząśnie nim gwałtowny wiatr. I niebo ustąpiło jak zwój zrolowany, a każda góra i wyspa ruszyły się ze swoich miejsc. A królowie ziemscy i możnowładcy, i bogacze, i wodzowie, i mocarze, i każdy niewolnik, i każdy wolny ukryli się w jaskiniach i skałach górskich. I mówili do gór i skał: Padnijcie na nas i zakryjcie nas przed obliczem zasiadającego na tronie i przed gniewem Baranka; Bo nadszedł wielki dzień jego gniewu. I któż może się ostać?