Błogosławieństwa

1A Jezus, widząc tłumy, wszedł na górę, a gdy usiadł, podeszli do niego jego uczniowie.

2Wtedy otworzył usta i nauczał ich:

3Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie.

4Błogosławieni, którzy się smucą, ponieważ oni będą pocieszeni.

5Błogosławieni cisi, ponieważ oni odziedziczą ziemię.

6Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, ponieważ oni będą nasyceni.

7Błogosławieni miłosierni, ponieważ oni dostąpią miłosierdzia.

8Błogosławieni czystego serca, ponieważ oni zobaczą Boga.

9Błogosławieni czyniący pokój, ponieważ oni będą nazwani synami Bożymi.

10Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie z powodu sprawiedliwości, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie.

11Błogosławieni jesteście, gdy z mego powodu będą wam złorzeczyć, prześladować was i mówić kłamliwie wszystko, co złe, przeciwko wam.

12Radujcie się i weselcie, ponieważ obfita jest wasza nagroda w niebie; tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.

20A on podniósł oczy na uczniów i mówił: Błogosławieni jesteście wy, ubodzy, bo wasze jest królestwo Boże.

21Błogosławieni jesteście wy, którzy teraz cierpicie głód, bo będziecie nasyceni. Błogosławieni jesteście wy, którzy teraz płaczecie, bo śmiać się będziecie.

22Błogosławieni będziecie, gdy ludzie będą was nienawidzić i gdy was wyłączą spośród siebie, będą was znieważać i odrzucą wasze imię jako niecne z powodu Syna Człowieczego.

23Radujcie się w tym dniu i weselcie, bo obfita jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem ich ojcowie postępowali wobec proroków.