Przybytek

Przybytek był przenośnym sanktuarium – namiotem na drewnianej konstrukcji. Księga Wyjścia opisuje go szczegółowo: pionowe deski z drewna akacjowego pokryte złotem, nakryte dziesięcioma lnianymi zasłonami w kolorze błękitu, purpury i szkarłatu, haftowanymi w cheruby, a na nich warstwy z koziej sierści, baranich skór farbowanych na czerwono i skóry. Miał około 30 na 10 łokci, czyli mniej więcej 13,5 na 4,5 metra, i był podzielony zasłoną na Miejsce Święte, ze świecznikiem, stołem chlebów pokładnych i ołtarzem kadzenia, oraz Miejsce Najświętsze, gdzie stała arka. Dziedziniec z lnianych zasłon, około 45 na 23 metry, mieścił ołtarz z brązu i kadź.

Zbudowali go rzemieślnicy pod kierunkiem Besalela z pokolenia Judy i Oholiaba z pokolenia Dana, a lud dawał tak dużo, że trzeba było go powstrzymać (Księga Wyjścia 36,6). Wzniesiono go w drugim roku po wyjściu z Egiptu. W drodze nieśli go Lewici: Kehatyci przedmioty święte, Gerszonici zasłony, Meraryci deski. Przenośne sanktuaria znano w Egipcie. W ziemi obiecanej namiot stał w Szilo (Księga Jozuego 18,1), a później w Gibeonie (2 Księga Kronik 1,3), aż zastąpiła go świątynia w Jerozolimie.