Tabernakulo

Ang tabernakulo ay isang santuwaryong nabubuhat, isang tolda sa balangkas na kahoy. Inilalarawan ito nang detalyado ng Exodo: mga patayong tabla na akasya na binalutan ng ginto, na tinatakpan ng sampung kurtinang lino na asul, lila at matingkad na pula na may disenyong kerubin, at sa ibabaw ay mga patong ng buhok ng kambing, balat ng lalaking tupa na kinulayan ng pula, at katad. Mga 30 kubit sa 10, mga 13.5 sa 4.5 metro, hinati ito ng isang kurtina sa banal na lugar, kung saan naroon ang ilawan, ang mesa ng tinapay ng presensya at ang altar ng insenso, at sa kabanal-banalang lugar, kung saan nakalagay ang kaban. Sa isang patyong napapaligiran ng mga tabing na lino, mga 45 sa 23 metro, naroon ang tansong altar at ang palanggana.

Itinayo ito ng mga manggagawang pinamunuan ni Bezalel ng Juda at ni Oholiab ng Dan, at napakarami ng ibinigay ng mga tao kaya sinabihan silang huminto (Exodo 36:6). Itinayo ito sa ikalawang taon matapos ang paglabas sa Ehipto. Sa paglalakbay, binubuhat ito ng mga Levita: ng mga Kohatita ang mga banal na bagay, ng mga Gersonita ang mga kurtina, ng mga Merarita ang mga tabla. Kilala sa Ehipto ang mga dambanang nabubuhat. Sa lupain, nakatayo ang tolda sa Silo (Josue 18:1) at nang lumaon sa Gibeon (2 Mga Cronica 1:3), hanggang palitan ito ng templo sa Jerusalem.