Tabernakel

De tabernakel was een draagbaar heiligdom, een tent op een houten geraamte. Exodus beschrijft hem nauwkeurig: rechtopstaande planken van acaciahout (in de Statenvertaling “sittimhout”), met goud overtrokken, bedekt met tien tapijten van linnen in hemelsblauw, purper en scharlaken met cherubs erin geweven, en daarover lagen van geitenhaar, roodgeverfde ramsvellen en leer. Ongeveer 30 bij 10 el, zo’n 13,5 bij 4,5 meter, werd hij door een voorhangsel verdeeld in het heilige, met de kandelaar, de tafel van de toonbroden en het reukofferaltaar, en het heilige der heiligen, waar de ark stond. Een voorhof van linnen behangsels, ongeveer 45 bij 23 meter, omsloot het koperen altaar en het wasvat.

Vaklieden onder leiding van Bezaleël uit Juda en Aholiab uit Dan bouwden hem, en het volk gaf zoveel dat men moest zeggen dat het ermee moest ophouden (Exodus 36:6). Hij werd opgericht in het tweede jaar na de uittocht. Op de tocht droegen de Levieten hem: de Kahathieten de heilige voorwerpen, de Gersonieten de tapijten, de Merarieten de planken. Draagbare heiligdommen kende men ook in Egypte. In het land stond de tent in Silo (Jozua 18:1) en later in Gibeon (2 Kronieken 1:3), totdat de tempel in Jeruzalem hem verving.