Święto Poświęcenia

Święto Poświęcenia pojawia się w Nowym Testamencie raz: była zima, a Jezus przechadzał się po świątyni, w przedsionku Salomona (Ewangelia Jana 10,22–23). Święto upamiętniało wydarzenia z II wieku p.n.e., opisane w 1 Księdze Machabejskiej, która znajduje się w Bibliach prawosławnych i katolickich. Król Seleucydów Antioch IV Epifanes zakazał praktyk żydowskich i w 167 p.n.e. kazał używać ołtarza świątyni do pogańskich ofiar. Gdy Juda Machabeusz i jego zwolennicy odbili Jerozolimę, kapłani oczyścili świątynię, zbudowali nowy ołtarz całopalenia i przywrócili świecznik, stół i ołtarz kadzenia.

Dwudziestego piątego Kislew, około grudnia 164 p.n.e., trzy lata po zbezczeszczeniu, znów złożono ofiarę, a poświęcenie ołtarza obchodzono przez osiem dni z pieśniami, harfami i cymbałami (1 Księga Machabejska 4,52–56). Juda i zgromadzenie postanowili obchodzić te osiem dni co roku. Żydowski historyk Józef Flawiusz w I wieku n.e. nazywa to święto „Światłami”. Późniejsza tradycja żydowska opowiada o małym dzbanku oliwy, który płonął przez osiem dni, a w domach zapala się lampy lub świece, każdej nocy o jedną więcej.