Abrahams offer

Rembrandt · 1655
National Gallery of Art, Washington

Rembrandt maakte deze ets in 1655, twintig jaar nadat hij hetzelfde verhaal had geschilderd. Hij tekende met een naald door was op een koperen plaat, liet zuur de lijnen inbijten en kraste nog meer lijnen rechtstreeks in het koper; de prent is maar ongeveer 16 bij 13 centimeter.

Hij kiest het laatste moment: de engel is van achteren gekomen en houdt Abrahams polsen vast, het mes nog in zijn hand. Abrahams andere hand bedekt het gezicht van zijn zoon. Rechts, verder de helling af, wachten de twee knechten met de ezel.

Uit de tekst

Izak gebonden op het altaar, boven op het hout (Genesis 22:9)

Het mes in Abrahams hand (Genesis 22:10)

De engel die roept: “Abraham, Abraham!” (Genesis 22:11)

De knechten die bij de ezel achterblijven (Genesis 22:5)

Van de kunstenaar

De engel die Abraham met beide armen vasthoudt — in de tekst roept de engel van den hemel

Abrahams hand over Izaks ogen

Izak die tegen zijn vader geknield zit, niet gebonden liggend

Details

Twee gezichten

De engel vlak achter Abraham, beiden kijken omlaag.

Een hand over de ogen

Abrahams hand bedekt het gezicht van zijn zoon.

Het mes

Nog in Abrahams hand, terwijl de engel hem tegenhoudt.

Beneden wachtend

De knechten en de ezel, achtergelaten aan de voet van de berg.

Rembrandt van Rijn, Dutch, 1606–1669. National Gallery of Art, Washington (Rosenwald Collection, 1943.3.7161) · Etching and drypoint · NGA Open Access: "Images of these works are available free of charge for any use, commercial or non-commercial, under Creative Commons Zero (CC0)." (NGA open data: published_images.csv openaccess = 1)

De verzen

Gen 22:9–13En zij kwamen ter plaatse, die hem God gezegd had; en Abraham bouwde aldaar een altaar, en hij schikte het hout, en bond zijn zoon Izak, en leide hem op het altaar boven op het hout. En Abraham strekte zijn hand uit, en nam het mes om zijn zoon te slachten. Maar de Engel des HEEREN riep tot hem van den hemel, en zeide: Abraham, Abraham! En hij zeide: Zie, hier ben ik! Toen zeide Hij: Strek uw hand niet uit aan den jongen, en doe hem niets! want nu weet Ik, dat gij God vrezende zijt, en uw zoon, uw enige, van Mij niet hebt onthouden. Toen hief Abraham zijn ogen op, en zag om, en ziet, achter was een ram in de verwarde struiken vast met zijn hoornen; en Abraham ging, en nam dien ram, en offerde hem ten brandoffer in zijns zoons plaats.