Tirador

Unang ginamit ng mga pastol ang tirador para itaboy ang mababangis na hayop palayo sa kanilang kawan, at naging sandata ito sa digmaan dahil napakasimple nito: dalawang tali na may supot sa pagitan, at mga batong nakakalat sa lupa. Iniikot ito ng tagatirador sa itaas ng kaniyang ulo at binibitawan ang isang tali. Kaya ng sanay na tagatirador na ihagis ang bato hanggang mga 180 metro (600 talampakan), at kaya niyang tumira paakyat sa mga tagapagtanggol sa pader ng lungsod. Mahabang pagsasanay ang kailangan para sa katumpakan: may 700 kaliweteng lalaki ang Benjamin na “kayang tumirador ng isang bato sa isang hibla ng buhok at hindi papalya” (Mga Hukom 20:16).

Hinarap ni David si Goliat dala ang kaniyang tungkod ng pastol, limang makinis na bato mula sa batis at ang kaniyang tirador, at tinamaan ng bato ang Filisteo sa noo (1 Samuel 17:40, 49). Nang lumaon, binigyan ni Haring Uzias ang buong hukbo niya ng mga bato para sa tirador (2 Mga Cronica 26:14). Daan-daang bato ng tirador ang natatagpuan ng mga arkeologo — mga bolang batong-pingkian o apog na halos kasinlaki ng bola ng tennis — sa mga lungsod na kinubkob, gaya ng Lacis.