Slinger

Herders gebruikten de slinger eerst om wilde dieren van hun kudden te verjagen, en hij werd een oorlogswapen omdat hij zo eenvoudig was: twee koorden met een buidel ertussen, en stenen lagen op de grond. De slingeraar zwaaide hem rond zijn hoofd en liet één koord los. Een geoefende slingeraar kon een steen tot ongeveer 180 meter ver werpen, en hij kon bergop schieten op de verdedigers van een stadsmuur. Nauwkeurigheid vroeg lange oefening: Benjamin had 700 linkshandige mannen die “slingerden met een steen op een haar, dat het hun niet miste” (Richteren 20:16).

David trok tegen Goliath op met zijn herdersstaf, vijf gladde stenen uit de beek en zijn slinger, en de steen trof de Filistijn aan het voorhoofd (1 Samuël 17:40, 49). Koning Uzzia voorzag later zijn hele leger van slingerstenen (2 Kronieken 26:14). Archeologen vinden slingerstenen bij honderden – ballen van vuursteen of kalksteen ter grootte van een tennisbal – bij belegerde steden zoals Lachis.